Andersen Prinsar og prinsessur

1. Auflage 2019
ISBN: 978-87-26-35378-5
Verlag: SAGA Egmont
Format: EPUB
Kopierschutz: 6 - ePub Watermark

E-Book, Icelandic, Deutsch, 35 Seiten

Reihe: Hans Christian Andersen's Stories

Sökktu þér töfra og galdraheim Hans Christian Andersen, þar sem prinsar og prinsessur fara í spennandi ævintýri! Með uppáhalds prinsana og prinsessurnar þínar í aðalhlutverki, munu þessar sögur heilla jafnt börn sem fullorðna. Safnið inniheldur eftirfarandi ævintýri:Prinsessan á bauninniSvanirnir Koffortið fljúgandiEldfærin Hans KlaufiSvínahirðirinn -

H.C. Andersen (1805-1875) er eitt þekktasta skáld Danmerkur. Eftir hann liggja á fjórða þúsund ævintýra sem þýdd hafa verið á meira en 125 tungumál. 'Hún amma' er á mörkum þess að vera örsaga og ljóð. Þar fer saman fagur myndmál Andersens, og boðskapur hans um eilífðina. Hún segir frá sorginni en líka því, hvernig hægt er að orna sér við angan minninganna, þegar ellin færist yfir.

Autoren/Hrsg.

Andersen, H. C.

Leseproben

Svanirnir

Langt í burtu héðan, í því landi, sem svölurnar fljúga til, þegar fer að vetra hér, ríkti einu sinni konungur, sem átti ellefu sonu og eina dóttur, Elísu að nafni. Kóngssynirnir gengu í skóla með stjörnu á brjósti og korða við hlið, og þeir skrifuðu á gulltöflur með demantsgrifflum og lásu jafn reiprennandi utan bókar sem á bókina, svo auðheyrt var, að það voru kóngssynir. Elísa systir þeirra sat á dálitlum fótskemli, og átti myndabók, sem faðir hennar hafði keypt og gefið fyrir hálft kóngsríkið.

Og þessum börnum leið mæta vel, en það átti nú ekki að verða svo alltaf.

Faðir þeirra, sem réð yfir landinu, kvongaðist í annað sinn og gekk að eiga vonda drottningu, og það var síður en svo að hún væri góð við vesalings börnin. Þau fengu undir eins að kenna á því fyrsta daginn. Þá var mikið um dýrðir í höllinni, og öll börnin voru að leika gestaleik, en í stað þess, að þau fengu endranær allar þær kökur og öll þau steiktu epli, sem fyrir hendi voru, þá gaf nýja drottningin þeim ekkert nema sand í tebolla og sagði þeim, að þau gæru látið sem það væri eitthvert góðgæti.

Viku síðar kom hún Elísu litlu fyrir hjá bændafólki úti á landsbyggðinni, og ekki leið á löngu áður hún fékk konunginn til að trúa ýmsum ósönnum áburði á vesalings drengina, sonu hans, svo að hann hirti ekkert um þá framar.

„Fljúgið út í víða veröld og sjáið fyrir ykkur sjálfir,“ sagði vonda drottningin, „fljúgið í líki stórra fugla, sem enga rödd hafa.“ Samt fékk hún ekki eins miklu illu áorkað og hún vildi, því bræðurnir breyttust í ellefu prýðisfagra svani. Síðan flugu þeir með undarlegu gargi út um hallargluggana, yfir aldingarðinn, sem tilheyrði höllinni, og svo yfir skóginn, sem þá tók við.

Um aftureldingu bar þá þangað sem Elísa systir þeirra hafðist við á bóndabænum og svaf þar fasta svefni. Þar sveimuðu þeir yfir þakinu, sveigðu hálsana og börðu vængjunum, en enginn heyrði það né sá, og var þá ekki annað fyrir en að fljúga þaðan hátt upp í skýin og langar leiðir út í víða veröld, og flugu þeir svo, uns þeir komu í stóran skóg og dimman, sem náði alla leið ofan að sjó.

Elísa litla, vesalingurinn, var að leika sér að grænu laufblaði í stofunni á bóndabænum, því annað leikfang hafði hún ekki. Hún gerði gat á blaðið og horfði gegnum það upp í sólina. Þá þótti henni sem hún sæi augu bræðra sinna, björt og hýr, og í hvert sinn er ylgeislar sólarinnar skinu á vanga hennar, minntist hún allra kossanna, sem þeir höfðu kysst hana.

Svona leið nú hver dagurinn af öðrum. Blési vindurinn gegnum rósarunnana fyrir framan húsið, þá hvíslaði hann að rósunum: „Hver skyldi geta verið fallegri en þið?“ „Hún Elísa,“ sögðu rósirnar, og hristu höfuðin. Og sæti bóndakonan gamla í húsdyrunum með sálmabókina sína og læsi í henni, þá fletti vindurinn blöðunum og sagði við bókina: „Hver skyldi geta verið guðræknari en þú?“ – „Hún Elísa,“ sagði sálmabókin, og það var líka hverju orði sannara, sem þær sögðu, rósirnar og sálmabókin.

Þegar Elísa var orðin fimmtán ára, átti hún að fara heim, og er drottningin sá, hvað hún var orðin falleg, þá fylltist hún heift og hatri og mundi fegnust hafa brugðið henni í sams konar líki og bræðrum hennar, en þorði það ekki fyrst um sinn, með því að konungurinn vildi fyrir hvern mun fá að sjá dóttur sína.

Snemma morguns fór drottning inn í baðherbergi sitt. Það var gert af marmara og skreytt með fegurstu ábreiðum og mjúkum hægindum. Hún tók þrjár pöddur, kyssti þær og sagði við eina: „Sestu á höfuð Elísu, þegar hún kemur til að baða sig, svo að hún verði eins doðaleg og þú. – Sestu á ennið á henni,“ sagði hún við aðra, „svo að hún verði eins ljót og þú, þá mun faðir hennar ekki kannast við hana. Hvíldu við hjarta hennar,“ hvíslaði hún að hinni þriðju, „gerðu hana svo skapilla, að hún verði sjálfri sér til kvalar.“ Að svo mæltu fleygði hún pöddunum í tært vatnið og varð það þá óðara grænt á litinn. Síðan kallaði hún á Elísu, færði hana úr fötunum og lét hana fara ofan í laugina. Og er Elísa fór ofan í, þá settist ein paddan í hár hennar, önnur á enni hennar og sú þriðja á brjóstið, en það var eins og Elísa tæki alls ekki eftir því. Í sama bili og hún fór upp úr lauginni flutu ofan á vatninu þrjú rauð svefngrös. Hefðu kvikindin ekki verið eitruð og mögnuð fyrir koss nornarinnar, mundu þau hafa breyst í rauðar rósir, en hvað sem öðru líður, þá urðu þau nú samt að blómum fyrir það, að þau hvíldu á höfði Elísu og við hjarta hennar. Hún var betri og saklausari en svo, að galdrar gætu hrinið á henni.

Þegar drottningin vonda sá þetta, neri hún Elísu alla í valhnotusafa svo að hörund hennar varð dökkmórautt. Hún rauð þefillum smyrslum á yndisfríða andlitið og hleypti hárinu hennar fagra í berði og samloðandi flygsur, svo að vita ómögulegt var að þekkja þar aftur Elísu hina fögru.

Því var það, að þegar faðir hennar sá hana, varð honum hverft við og sagði, að ekki væri þetta sín dóttir. Enginn vildi kannast við hana, nema varðhundurinn og svölurnar, en þau voru ekki nema vesalings dýr, sem ekkert gátu.

Þá grét Elísa, vesalingurinn, og hugsaði til hinna ellefu bræðra sinna, sem allir voru horfnir. Hrygg í huga læddist hún burt úr höllinni og gekk allan daginn yfir merkur og mýrar, þangað til hún kom í skógana miklu. Hún vissi ekkert hvað hún var að fara, en hún fann til sárrar hryggðar og þráði innilega bræður sína. Þeir höfðu víst líka verið flæmdir út í víða veröld eins og hún, og hún vildi fyrir hvern mun leita þá uppi.

Hún var ekki búin að vera lengi í skóginum, þegar náttmyrkrið datt á. Hún var orðin villt og hafði alveg týnt veginum. Þá lagðist hún niður í mjúkan mosann, las kvöldbænina sína og hallaði höfði sínu upp við tréstofn. Allt var þar svo kyrrt og loftið svo blítt og þægilegt, og bæði í grasinu og á mosanum allt í kringum hana ljómaði eins og grænn eldbjarmi. Það var ótölulegur urmull af ljósormum, sem þessi birta stóð af. Hvað lítið sem hún kom við trjágreinarnar, hrundu þessi skínandi skordýr ofan til hennar eins og stjörnuhröp.

Alla nóttina var hana að dreyma bræður sína. Hana dreymdi,...