Aurelio Meditations

1. Auflage 2025
ISBN: 979-13-8757667-7
Verlag: Edicions Perelló
Format: EPUB
Kopierschutz: Adobe DRM (»Systemvoraussetzungen)

E-Book, Greek, Ancient (to 1453), Deutsch, 120 Seiten

Autoren/Hrsg.

Aurelio, Marco

Weitere Mitwirkende

Campos, Francisco Javier

Leseproben

Collectio haec ad classica litterarum universalium opera in suo originale sermone pervulganda se dedit.

In Litterarum Classicarum Serie eminent: Publii Ovidii Nasonis Ars amatoria, atque Memorphoses, Marci Tullii Ciceronis Cato Maior de Senectute, Lucii Annaei Senecae De brevitate vitae, Gaii Iulii Caesaris Commentarii de Bello Gallico, Cornelii Nepotis De Viris illustribus, inter alios…

?????? ???????? ??t??????

?? e?? ?a?t??

© Ed. Perelló, SL, 2025

© Praefatio et revisio: Franciscus Xaverius Campos Daroca

Calle de la Milagrosa Nº 26, Bajo

46009 - Valencia

Tlf. ([phone]

[e-mail]

http://edperello.es

I.S.B.N.: 979-13-87576-67-7

Hoc librum photoscriptum esse aut in retis sine editorum licentia libere

propagationem facere interdictum, si quis adversus ea fecerit lege punitor.

Reservata omnia iura. Quamlibet huius operis exempli, distributionis,

publicae communicationis aut mutationis formam sub editorum auctoritate

solam fieri potest, nisi aliud ius id praecipiat. Si operis fragmentum photoscriptum

aut virtualiter transcriptum esse opus sit, CEDRO (Centro Español de Derechos

Reprográficos, www.cedro.org) contingat

De M. Aurelii Antonini imp. Meditationibus dissertatiuncula quaedam sive praefatio*

Si quis, lector dilecte, librum hunc quem in manibus habes, paradoxorum congeriem appellaret, recte diceret. Primum omnium, nos plane ignorare fatemur, cur hic liber fere iam per ducentos annos in manibus omnium versetur, nam Marcus Aurelius Antoninus (qui, quadraginta annos natus, Augustus appellatus fuit anno 161 p. Chr. n., et inde rem publicam rexit usque ad annum 180, quo mortus est) ad usum tantum suum annotationes nonnullas meditationum vel cogitationum suarum collexit, eo consilio ut “se ipsum” exerceret in dificillimo fungendo civis officio illae civitatis communis omnium hominum et deorum (ut stoici philosophi mundum circumscribebant), cuius naturalem ac transeuntem partem se ipsum constituire sciebat. Hodie millia exemplarium huius libelli, in plurimas diversasque linguas translati, ubicumque circumeunt: profecto qui haec scribit usque ad viginti Hispanicas versiones haud ita pridem in librariis reperire potuit. Et etiam illum addam, quod, cum qualitas interpretationum valde dispar sit, pretia tamen semper modica, adeo ut praedatorium exemplarem sibi parare ridiculum sit.

Non minus miramur nostris quidem temporibus populari favore perfrui huius libelli auctorem, qui certe imperator fuit et, ut Dantis verbis (paulum inmutatis) utamur, quod voluit, potuit. Et id praesertim cum iam per duo saecula populi potestas, quae Graece d?µ???at?a appellatur, aucta esset, et maxima suspicio contra potestates et ordines ubique hodie vigeat.

Certe ab antiquitate, praesertim ob insignem equestrem statuam (quae Romae in Capitolio etiamnunc admirari potest), cultus habitusque eius celebres facti sunt. Ultro recentius, M. Aurelius per egregios histriones in picturis motionis nonnulla simulacra (quae nostro vulgari sermone “cameos” dictitantur) meritus est. Verumtamen, haec novissima fama eius valde modesta est, praesertim si illam cum aliorum imperatorum (videlicet Caligulae, Neronis, Domitiani, qui nobis in mentem sua sponte veniunt) conferamus. Adde quod fama est Marcum adhuc iuvenem “Verissimum” nuncupatum fuisse, Hadriano cognomentum praebente. Hodie tamen “veritas” nostris aequalibus suspectissimum verbum est et novissima species veritatis, quod “post-veritas” (sit venia verbo!) appellatur, ubique et potentissime valet.

Attamen paradoxum ultimum et supremum id est, quod stoica doctrina, adeo severa et invenusta ut sit, per Marci Aurelii libellum popularis facta est, etsi in hac recentiore aetate voluntas civium in ardente et diuturna voluptatum fruitione tota versetur. Cum haud dubie severiores voces non desint, a quibus proclivitas hominum ad voluptates obiurgetur, repugnantiis saepe illae laborant nec per omnia constant sibi. Ultro, non remedia ad animam hominum castigandam proferunt (ut philosophi Portici firmiter profitebant), sed potius commutare rem publicam radicitus student. Praterea, sunt qui mirabilem progressum mechanicarum artium expectent, qui nobis concedat ad talem condicionem pervenire, ubi deliciis nostris frui liceat sine fatali, ut credunt, pernicie naturae.

Vulgo stoica doctrina intellegitur intra hos fines contineri: incommoda vel extrema vitae sine querella ferre, supervacaneas cupiditates sine querimonia cohibere, affectus sine iactatione removere. In qua expositione, quamvis a plerisque non bene interpretata, nihilominus aliquid veri magnique momenti inhabitat. Perinde ac recentiores animae curationis scholae, in primis eae quae REBT (Rational Emotive Behaviour Therapy) et CBT (Cognitive-Behaviour Therapy) vocantur, prisci stoici nonnullas animae exercitationes excogitaverunt per quas homines a servitudine, quam sibi ipsi iniungunt, se liberarent.

Profecto, M. Aurelii Commentarii validis adiumentis abundant ad flagella timoris et irae impotentis expellenda, ad affectiones cupiditatesque inoportunas tractandas, ad deiectae spei dolorem resistendam, postremo ad accipienda, tamquam providentiae opera, quae mala nobis accidant. Non mirum igitur nobis videtur tam graves, quas prudentissimus princeps sibi scriptitavit, stoicas meditationes, huic tempori consentaneas ad aegrotationes animi medendas nonnullis philosophis posse videri.

Hoc nomine aequum est hic breviter memorare praestantissimum eruditi viri Petri Hadot munum in restituendo huic imperatori inter philosophos nomine, quippe qui decreta et praecepta stoicae sectae bene cognoverit necnon suo Marte renovaverit. Hadot auctore, Marci Aurelii stoica fides et studia non modo in ethicis versantur, sed etiam dialectica arte et naturalibus quaestionibus erudita sunt, quae tria quasi fundamenta illae priscae sectae fuisse satis constat.

Sed frustra enarrationem minutiarum stoicae doctrinae in M. Aurelii libello quaeras. Immo, intentio auctoris ad doctrinam exercendam tota collata est, eo consilio ut, decretis placitisque in anima solide statutis, vitam beatam atque cura liberam rite agi liceat.

Petri Hadot sententias de M. Aurelii Commentariis a compluribus viris eruditis begninissime exceptae sunt, tametsi a nonnullis valde disputatae. In primis, novicii “psychotherapeutae”, quorum modo mentionem fecimus (inter quos Donald Robertson eminet), imperatoris quas nuper dicimus exercitationes sicut proprias adsumpsere, utpote firmissima sedes ad turbationes animae tractandas, quae in hac infima aetate certe superabundant. Deinde, vehementia iudicia de societatis humanae morali indole a Michaele Foucault in postremis annis vitae suae suscepta, a Petro Hadot excitata esse constat (quamvis Hadot cum Foucault de arte vitae maxime dissentiret).

Si nos ad philosophos conferamus, M. Aurelium philosophum tali titulo dignum esse novisssime Ioannis Sellars propugnavit, una cum Laurentio O. Becker, Nancy Sherman, Christophoro Gill et Maximo Pigliucci. Paucis verbis, Marci Aurelii adnotatiunculae magnam vicissitudinem radicitus expertae sunt, cum non modo valida testimonia de placitis et decretis illae venerabilis sectae Stoicorum philosophorum (valde maligne temporibus vexatae), verum etiam philosophas sententias hodie vigentes nobis reddant.

In hac Praefatione, quae tantum ad diligentem perlectionem M. Aurelii opusculi exhortare contendit, non est locus ut minute illustremus quid de singulis placitis stoicae doctrinae M. Aurelius senserit (quod alias, nec semel, prolixe iam fecimus). Attamen, praesertim cum Meditationes non faciles lectu sint, ideoneum esse nobis videtur nonnulla consilia quae ad ordinem ac modum legendi pertinent hic proferri, quo commodius utiliusque a quibuslibet perfruantur.

Quod ad ordinem lectionis pertinet, rationes duas precipue invenimus. Possunt quidem Meditationes legi secundum dispositionem qua hodie M. Aurelii adnotationes plerumque in vulgus editae sunt. Inde a prima editione, M. Aurelii opusculum in duodecim libros vel volumina divisum est, in quibus via vel ratio expositionis non patet. Potes autem, lector dilecte, casu te commitere et libros ad libitum nocturna diurnaque manu volvere, ut si ipse Marcus abscondite tibi dixisset “tolle, lege.” Hoc modo in mente fingere poteris oraculum vel vaticinium tibi datum esse (evidenter, in mente tantum). Pro parte nostra summise profitemur hanc viam legendi, quae irrationalis iure dici potest, nos malle.

Etsi ordo legendi ad libitum lectorum relinquatur, tamen quoquomodo liber primus ante ceteros legatur. Etiamnunc, fac ut illum legas per seriem capitum quae in novis editionibus versionibusve apparet. De causa huius consilii mox rationem dabimus. Libro primo ratione, quam diximus, perlecto,...