- Neu
E-Book, Polish, 256 Seiten
Reihe: PublishDrive
Charon Cz¿owiek, który umar¿ dwa razy
1. Auflage 2026
ISBN: 978-83-983802-8-7
Verlag: PublishDrive
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection
E-Book, Polish, 256 Seiten
Reihe: PublishDrive
ISBN: 978-83-983802-8-7
Verlag: PublishDrive
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection
Niektórzy ludzie umieraja tylko raz. Inni - dwa razy.
Nikos Andreadis wyjezdza do Aten, by poznac prawde o swoim ojcu. Kiedy czlowiek, z którym mial sie spotkac, zostaje zamordowany, przy jego ciele policja znajduje przedmiot nalezacy do Nikosa. Policjant szukajacy odpowiedzi sam staje sie podejrzanym.
Tajemnicze oznaczenie A-17 prowadzi przez portowe magazyny, ukryte archiwa i dokumenty ludzi, którzy otrzymali nowe tozsamosci. Wsród zapisów pojawia sie nazwisko Marka Wolskiego, ojca Anny. Ich rodzinne tajemnice splataja sie z historia mechanizmu, który mial chronic zagrozonych, lecz trafil w rece ludzi gotowych handlowac cudzym zyciem.
Anna podejmuje wlasne poszukiwania, a przemilczenia Giorgosa wystawiaja wieloletnia przyjazn na próbe. Nikos musi zdecydowac, komu zaufac - i ile prawdy o ojcu potrafi przyjac.
Bo odnalezienie czlowieka, którego oplakiwano przez lata, nie zawsze oznacza odzyskanie tego, kogo sie pamieta.
'Czlowiek, który umarl dwa razy' to trzeci tom serii 'Cienie Krety' autorstwa M. K. Charona - kryminal o rodzinnej lojalnosci, cenie milczenia i przeszlosci, która upomina sie o zywych.
Autoren/Hrsg.
Weitere Infos & Material
Rozdzial 1
Telefon z Aten
O piatej czterdziesci szesc Nikos wyjal z torby teczke, która poprzedniego wieczoru obiecal zostawic w domu.
Nie bylo w niej oryginalów. Trzy wydruki, kartka z nazwa dawnego biura, fotografia pozbawiona fragmentu prawego brzegu. Wystarczajaco malo, zeby przekonac samego siebie, ze to tylko pomoc dla pamieci. Wystarczajaco duzo, zeby podczas pierwszej rozmowy w Atenach polozyc na stole cos, czego nie powinien pokazywac nieznajomemu.
Odlozyl teczke na pólke. Dopiero potem zapial torbe.
W kuchni czekal pojemnik od matki. Pod przezroczysta pokrywka widzial pomidory, kawalek sera i chleb owiniety papierem. Wzial go do reki, próbujac znalezc miejsce pomiedzy ladowarka a koszula. Telefon zawibrowal.
Giorgos wyslal zdjecie listy zakupów. Przy dwóch pozycjach dopisal krzyzyki. Na dole znajdowalo sie jedno zdanie: „Nie kupuj mi niczego w Atenach, co wymaga wyjasnien prokuratorowi”.
Nikos usmiechnal sie pierwszy raz od poprzedniego wieczoru. Odpisal, ze chleb i mleko dostarczy kolega przed dziewiata. Przez chwile chcial dodac pytanie o ból. Skasowal je. Giorgos wiedzial, ze moze zadzwonic. Nie trzeba bylo co godzine przypominac mu o ranie.
Taksówka przyjechala za wczesnie. Kierowca czekal przy otwartym bagazniku, a radio nadawalo wiadomosci, których Nikos nie sluchal. Zamknal mieszkanie i sprawdzil drzwi tylko raz. Potem wrócil, poniewaz zostawil na blacie dokument tozsamosci.
To go zirytowalo bardziej niz wszystkie ostatnie anonimowe wiadomosci. Potrafil pamietac fragment numeru archiwalnego, uklad podpisów i godzine pojawienia sie samochodu na nagraniu, a nie potrafil zabrac dokumentu lezacego obok kluczy.
W drodze na lotnisko zadzwonila matka.
– Masz jedzenie?
– Mam.
– I dokument?
Spojrzal na kieszen kurtki.
– Tez.
– Nie musisz mówic takim glosem, jakby to bylo przesluchanie.
– Jeszcze nie wypilem kawy.
– To wypij przed rozmowa z kimkolwiek.
Matka nie zapytala o Manolisa. Nikos niemal sam wypowiedzial jego imie, lecz zamilkl. Bylo za wczesnie, by znów wprowadzac do jej kuchni czlowieka, którego od lat brakowalo przy stole.
– Zadzwonie po przylocie – powiedzial.
– Wiem. Tylko zadzwon, zanim zaczniesz za kims biec.
Kierowca sciszyl radio. Nikos zauwazyl ten gest i przez reszte drogi patrzyl na ciemna szybe. Wyspa budzila sie powoli. Przy piekarni mezczyzna ustawial skrzynki, kobieta w kamizelce zamiatala wejscie do sklepu. Zadna z tych osób nie wiedziala, ze w jego telefonie znajduje sie fotografia, która mogla zmienic znaczenie rodzinnego pogrzebu.
Na lotnisku kupil kawe i nie zdolal jej dopic.
Najpierw zadzwonil Mavros.
– Kontakt na kontynencie dostal ostatnia wiadomosc. Nazwe biura sprawdzaja. Nie ma potwierdzonego spotkania.
– Wiem.
– Powtarzam, bo nieznajomy moze powiedziec, ze wszystko juz uzgodnilem. Nikos odstawil kubek. Za szyba powoli przesuwal sie pojazd z bagazami.
– Masz kogos konkretnego, do kogo mam zadzwonic?
– Dam ci numer dyzurny i nazwisko osoby, która przyjmie informacje o twoim przyjezdzie. Jesli proponowany adres sie zmieni, przekaz zmiane. Nie przychodz tam tylko dlatego, ze ktos zna nazwisko ojca.
– Nie jestem dzieckiem.
Po drugiej stronie zrobilo sie cicho.
– W tej sprawie bywasz – odpowiedzial Mavros. – Ja tez bym byl.
Nie zabrzmialo to jak nagana. Nikos nie znalazl powodu, zeby sie obrazic. Zapisal numer, powtórzyl ustalony adres hotelu i schowal telefon. Przez moment czul wdziecznosc, której nie chcial nazywac. W Heraklionie zostawial czlowieka gotowego zatrzymac go w chwili, gdy sam przestanie zauwazac granice.
Wiadomosc od Anny przyszla kilka minut pózniej. Napisala, ze kontrole ramienia przesunieto o godzine. Matka miala z nia jechac, jesli zdazy dojechac do przychodni. Na koncu zapytala: „Pamietasz, co obiecales?”.
Pamietal. Zadnego znikania z telefonu. Zadnych odpowiedzi ukrywanych dlatego, ze dotycza jej ojca. Odpisal: „Tak. Ty pamietaj, ze nie musisz wsiadac w samolot, zeby miec prawo pytac”.
Nie odpowiedziala od razu.
Na karcie pokladowej widnialo 14C. Przy wejsciu do kolejki stanal obok rodziny z dwojgiem dzieci. Ojciec poprawial mlodszemu pasek plecaka. Nikos odsunal torbe, zeby zrobic im miejsce, i wtedy poczul w bocznej kieszeni twardy brzeg zapalniczki.
Wyjal ja. Stary metal byl gladki po jednej stronie, po drugiej mial krótka ryse. Manolis zrobil ja, próbujac kiedys podwazyc zatrzasnieta szuflade. Nikos pamietal zlosc matki i smiech ojca. Nie pamietal, co bylo w szufladzie.
To wspomnienie zawsze konczylo sie w tym samym miejscu.
Schowal zapalniczke i wszedl do samolotu.
* * *
Lot trwal za krótko, zeby odpoczac, i wystarczajaco dlugo, zeby przestac myslec o czymkolwiek poza fotografia.
Nikos siedzial przy przejsciu. Po prawej stronie mloda kobieta przegladala ksiazke, nie przewracajac stron. Mezczyzna pod oknem zasnal, zanim maszyna ruszyla. Nad glowami zamknieto schowki. Ktos zapytal o mozliwosc zamiany miejsc. Stewardesa odpowiedziala spokojnie, wskazujac tylna czesc kabiny.
Nikos odruchowo spojrzal za nia.
Przy koncu przejscia stal czlowiek w jasnej koszuli. Mial torbe przewieszona przez ramie i krótkie, siwiejace wlosy. Gdy odwrócil glowe, Nikos zobaczyl profil, który skojarzyl z wejsciem do komendy w Heraklionie. Nie byl pewien. W ostatnich dniach przygladal sie zbyt wielu obcym twarzom.
Mezczyzna usiadl kilka rzedów dalej. Nikos nie odwrócil sie ponownie. Wyjal notes i zapisal: jasna koszula, szara torba, mozliwe podobienstwo. Nie dopisal: obserwator.
Podczas startu zacisnal dlon na oparciu. Nie bal sie latania. Bal sie momentu, w którym wyspa znikala pod chmurami, a wszystkie rzeczy wymagajace odpowiedzi pozostawaly po drugiej stronie wody.
Wlaczyl tryb samolotowy. Ekran pokazal ostatnia wiadomosc Anny: „Nie traktuj mnie jak pacjentki w tej sprawie. Ramie moze poczekac na lekarza. Reszta nie zawsze”.
Odpowiedz napisal, ale nie wyslal. Obietnica, ze nic nie bedzie przed nia ukrywal, stawala sie trudna juz przed ladowaniem. Nie wiedzial jeszcze, czy powinien powiedziec jej o mezczyznie w jasnej koszuli. Rozsadniej bylo najpierw ustalic, czy w ogóle istnieje powód do niepokoju.
Za oknem pojawil sie lad.
* * *
Na lotnisku w Atenach Nikos zadzwonil do matki przy tasmie bagazowej, choc podrózowal tylko z torba podreczna. Potrzebowal miejsca, w którym ludzie mieli powód stac nieruchomo.
– Wyladowalem.
– Jak lot?
– Krótki.
– Zawsze odpowiadasz, jakby pytanie bylo za szerokie.
– Spokojny. W porzadku.
Uslyszal szelest papieru. Matka zapewne odkladala rachunki albo liste zakupów. Przez sekunde mial przed oczami jej kuchnie.
– Nikos, jesli zobaczysz tego czlowieka…
Nie dokonczyla.
– Jeszcze nikogo nie zobaczylem.
– Wiem. Chcialam tylko powiedziec, zebys nie dzwonil do mnie w srodku rozmowy z nim. Najpierw zadbaj o siebie.
Nie powiedziala „z ojcem”. Ta ostroznosc bolala bardziej niz pewnosc, której nie mogla mu dac.
Po rozmowie z Mavrosem zadzwonil pod wskazany numer. Markou przedstawila sie, podala stopien i poprosila o numer sprawy. Kazala mu oddzwonic przez centrale; dopiero po ponownym polaczeniu potwierdzila, ze otrzymala materialy.
– Dawne biuro przy Omonii nie pracuje pod tamta nazwa – powiedziala. – Budynek stoi. To dwie rózne informacje.
– Chcialem zobaczyc okolice.
– Okolica nie ucieknie. Czy otrzymal pan nowy adres?
– Nie.
– Jesli otrzyma pan instrukcje wejscia do mieszkania, pokoju hotelowego albo samochodu, prosze zadzwonic przed wejsciem.
Nikos popatrzyl na tablice odjazdów. Wiedzial, jak brzmiala jego podróz z punktu widzenia obcej policjantki: czlowiek przylatujacy po anonimowym zaproszeniu, z przekonaniem, ze fotografia moze dotyczyc zmarlego ojca. Sam nie ufalby takiemu czlowiekowi w roli wlasnego przewodnika.
– Bede w hotelu przy Metaksurgio. Adres jest w przekazaniu.
– Jest. Prosze niczego nie przesylac na prywatny numer, z którego dzwoniono do pana wczesniej.
Rozlaczyli sie bez obietnicy, ze wszystko bedzie dobrze.
Do miasta pojechal metrem. Usiadl naprzeciwko pustego miejsca, torbe trzymal miedzy stopami. Kiedy pociag wyszedl na powierzchnie, Ateny ukazaly mu sie w krótkich fragmentach: beton, suche wzgórza, blaszane dachy, ubrania na balkonach. Nie bylo morza, które pozwalalo mu na Krecie choc przez chwile odsunac wzrok od ludzi.
W hotelu recepcjonistka poprosila o dokument i powiedziala, ze pokój bedzie gotowy za czterdziesci minut. Nikos zostawil torbe w zamykanym pomieszczeniu za lada. Wyjal notes, telefon i portfel. Po chwili wrócil po zapalniczke. Nie palil regularnie, ale nie chcial zostawiac jej w miejscu, do którego dostep mieli obcy.
– Jest pan na urlopie? – zapytala recepcjonistka.
– Na kilka dni.
– To nie odpowiedz.
Usmiechnela sie, zanim zdazyl uznac pytanie za ciekawosc.
– Przepraszam. Tutaj wszyscy mówia, ze na kilka dni. Potem czesc zostaje miesiac.
Wyszedl przed hotel i poszukal kawiarni. Znalazl niewielki lokal z trzema stolikami...




