E-Book, Dutch, Flemish, 315 Seiten
Reihe: Tektime
Cole Het Pad Naar Troost
1. Auflage 2025
ISBN: 978-88-354-8304-5
Verlag: Tektime
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection
E-Book, Dutch, Flemish, 315 Seiten
Reihe: Tektime
ISBN: 978-88-354-8304-5
Verlag: Tektime
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection
Een man die probeert zijn verleden te overwinnen. Een vrouw die probeert de toekomst van haar kinderen veilig te stellen. Kunnen ze allebei leren in het heden te leven en ontdekken dat tweede kansen bestaan? Adam Westfield is net uit de gevangenis... en heeft geen hoop meer. Zijn zoektocht naar een doel en vergeving leidt hem naar een weduwenmoeder van twee kinderen die een klein wonder nodig heeft. Sage Hammond kan geen arbeidskracht vinden die bereid is te werken voor wat zij zich kan veroorloven en worstelt om haar paardenranch overeind te houden. Adam lijkt het antwoord op haar gebeden. Terwijl de twee veranderen van vreemden in vrienden en zelfs meer, wil iemand anders de nieuwkomer weg hebben, waardoor Sage en haar kinderen in gevaar komen. Adam is bereid zijn ziel te verkopen om hen te beschermen. Maar zal dat genoeg zijn?
Weitere Infos & Material
Hoofdstuk een
“Vergeef me, Vader, want ik heb gezondigd. Alstublieft... Alstublieft, help me.”
Geknield bij het altaar van de kleine kapel, staarde hij omhoog naar het enorme houten kruisbeeld en bad dat alles een nachtmerrie was geweest - een vreselijke, omkeerbare nachtmerrie. Wijwater droop uit zijn handen en liet een spoor achter naar de doopvont, waar hij de afgelopen vier uur had geprobeerd het onzichtbare bloed van zijn huid te wassen. Het was echter nutteloos; zijn vlees en ziel waren bevlekt en zouden dat voor altijd blijven.
De stilte in de eeuwenoude stenen kerk was luider dan alles wat hij ooit had gehoord. Het doordrong zijn gedachten. Hij verdronk in steeds opkomende golven van wroeging en wanhoop. Van kwaad en afschuw.
Ze kwamen hem halen. Hij wist niet zeker waarom het nog niet was gebeurd, maar ze zouden hem snel komen zoeken. In zijn hoofd hadden seconden plaatsgemaakt voor minuten. Minuten waren uren geworden.
Waarom, Vader? Waarom was ik daar? Waarom heeft U hem niet tegengehouden? Waarom heeft U me niet tegengehouden?
Zijn zware hoofd hing omlaag terwijl hij zijn handen samenvouwde en zich uitstrekte naar de bronzen figuur die aan het houten kruis hing met metalen spijkers die in de handen en voeten waren geslagen. Zijn knieën deden pijn van de koude, harde vloer, maar hij weigerde op te staan. Hij verdiende de pijn en nog veel meer voor wat hij had gedaan.
Op vierendertigjarige leeftijd had hij bijna zijn hele volwassen leven gewijd aan het dienen van de Heer. Zijn geloof was het enige waar hij troost in had gevonden, maar vandaag was dat geloof op de proef gesteld en had hij jammerlijk gefaald. De duivel in hem had zijn geest, lichaam en, ja, zijn ziel overgenomen. Het deed er niet toe dat het kwaad een reactie was op een nog groter kwaad. Die geen wroeging kende. Die een onschuldig kind kwaad had gedaan.
Brandende tranen vertroebelden zijn zicht en rolden over zijn wangen, voordat ze op de grond vielen om zich te vermengen met de kleine plassen op de granieten tegel. “Het spijt me, Vader. Help me alstublieft. Zeg me wat ik moet doen.”
Zijn leven zoals hij het gekend had, was voorbij. Een deel van hem wilde vluchten en zich verstoppen, maar dat druiste in tegen zijn moraal… zijn ethische code. Ondanks alles wat er eerder op de dag was gebeurd, had hij die nog steeds en zou hij zich eraan houden. Hij zou elke straf en boetedoening aanvaarden die hem te wachten stond, met de rechtbanken en de Heilige Vader. En misschien zou hij op een dag Zijn vergeving ontvangen.
Het schrapen en rammelen van de grote houten en ijzeren deuren aan de achterkant van de kerk vertelde hem dat zijn tijd voorbij was. Ze waren eindelijk voor hem gekomen. Hij vocht tegen de drang om te vluchten. Meerdere voetstappen naderden toen hij uit zijn ooghoek links van hem een agent in uniform uit de sacristie zag komen. De zijdeur rechts van hem, die naar de parkeerplaats leidde, ging open en een andere agent vulde de ingang op. Ze dekten elke uitgang. Wisten ze niet dat hij vrijwillig mee zou gaan? Dat hij niet zou vechten tegen wat hij verdiende?
De doelgerichte voetstappen stopten enkele meters achter hem en hij wachtte, zich vasthoudend aan zijn laatste momenten van vrijheid.
“Adam.”
Hij huiverde bij het horen van zijn naam, die zo zacht werd uitgesproken. Hij had moeten weten dat Shane Stewart hem zou komen halen. Die man was de enige persoon ter wereld die hij als familie beschouwde. Hoewel ze geen bloedverwant waren, hadden ze hun vormende tienerjaren in hetzelfde pleeggezin doorgebracht en bleven ze dicht bij elkaar, ondanks dat het leven hen in verschillende richtingen had geleid. En nu stonden ze aan weerszijden van de wet.
Adam raakte met zijn vingers zijn voorhoofd, hart, linkerschouder en rechterschouder aan. Biddend om kracht en begeleiding, stond hij langzaam op en draaide hij zich om. Zijn beste vriend werd vergezeld door een rechercheur in burger en twee agenten in uniform. Er waren zes mannen voor hem gekomen. Hij negeerde de anderen toen zijn blik die van Shane ontmoette. De pijn, spijt en verdriet die hij daarin zag, waren bijna ondraaglijk. “Het spijt me, mijn vriend.”
Toen Shane niets zei of deed, stapte zijn partner naar voren en trok een paar glanzende, metalen handboeien uit zijn sportjack. Terwijl de man achter hem ging staan, legde Adam zijn handen op zijn onderrug. Zijn bruine ogen bleven gericht op de droevige, groene ogen van zijn vriend.
De rechercheur maakte de boeien om zijn blote polsen vast met harde klikken die door de hele kapel galmden. “Broeder Adam Westfield. U staat onder arrest voor de moord op broeder Andre Santiago. U heeft het recht om te zwijgen…”
*****
Vijf jaar en vier maanden later…
“Dus, heb je plannen over waar je vanaf hier heen zal gaan, broeder Adam?” Jose Ferrara was klaar met het verzamelen van de gebedenboeken, die waren achtergelaten door de andere gevangenen die naar de kerkdienst van die ochtend waren gekomen. De aantallen varieerden meestal, maar vandaag zat de zaal vol, omdat ze afscheid kwamen nemen van de man die hen de afgelopen jaren begeleiding en begrip had gegeven.
Vandaag was de dag dat Adam vrijkwam. Een dag waar hij al maanden naar uitkeek en tegenop zag. Hij had iets meer dan de helft van zijn straf uitgezeten. Met aftrek van tijd voor goed gedrag en overbevolking in het gevangenissysteem, keurde de reclasseringscommissie zijn vervroegde vrijlating goed. In minder dan twee uur zou hij een vrij man zijn. Een huivering ging door hem heen en hij schudde de tegenstrijdige gevoelens van verwachting en angst van zich af.
Adam nam de gebonden missalen van de veroordeelde autodief over, stapelde ze op de kastplank en sloot de deur. “Niet echt. Ik denk dat ik gewoon een beetje ga reizen. Genieten van de dingen die ik hier heb gemist.”
“Zoals wat? Ik bedoel, ik weet wat ik heb gemist, maar iedereen heeft zijn eigen lijst.”
Ze verlieten de gevangenisbibliotheek en gingen terug naar celblok C. Ze werden door verschillende zware, gesloten deuren geleid en enkele bewakers wensten hem onderweg veel succes. Hij was tijdens zijn verblijf een modelgevangene geweest en had het respect van de bewakers en gevangenen verworven.
Toen hij voor het eerst was aangekomen in de Sing-Sing Correctional Facility in Ossining, NY, hadden verschillende dingen hem ervan weerhouden een doelwit te zijn voor de misdadigers die graag nieuwkomers aanvielen en/of verkrachtten, als een zieke versie van een welkomstcomité. Eén; het gerucht verspreidde zich snel dat hij een Franciscaanse broeder was, en sommigen trokken de grens bij het aanvallen van een man van God. Twee; de man die hij had gedood was een kinderverkrachter, het uitschot van de aarde volgens de meeste gevangenen, waardoor Adam in hun denkwijze een soort held was. Drie; de enige man die een paar dagen na zijn aankomst had geprobeerd hem aan te vallen, had op de harde manier geleerd dat Adam een zwarte band had in Krav Maga, de vechtsport die zijn oorsprong had in het Israëlische leger.
Van hun veertiende tot hun volwassenheid was de pleegvader van Adam en Shane politieagent geweest. Harry Brooks had hen ingeschreven voor de lessen om hen een uitlaatklep te geven voor hun tienerenergie en angst, en om ze de discipline bij te brengen die beiden tot dan toe hadden gemist. Hij had ze zelfs leren boksen, worstelen en hoe ze zich moesten verdedigen in vuile straatgevechten. De trainingen hadden hen uit de problemen gehouden waar de meeste kinderen van hun leeftijd in terecht waren gekomen en wezen hen uiteindelijk in de richting waarin hun leven zou leiden. Harry zou zich waarschijnlijk in zijn graf omdraaien als hij wist waar Adam terecht was gekomen.
“Dingen zoals de zonsopkomst en zonsondergang boven de oceaan of een berg. De geur van vers gemaaid gras. De lach van een kind.” Hij grinnikte een beetje. “Een gepocheerd ei.”
“Ha! Ik zou elk ei nemen dat niet in poedervorm was. Maar fuck dat, man. Ik wil gewoon mijn vrouw weer zien en in staat zijn om haar te neu… nou ja, weet je, wanneer ik maar wil.”
De mondhoek van Adam ging omhoog. Jose leek zich altijd een seconde te laat te herinneren dat hij met een voormalige man van de kerk praatte. Maar hij slaagde erin zichzelf vaker wel dan niet te herstellen. “Ik snap de essentie, ja.”
“En jij? Ik bedoel, je was niet altijd een broeder, toch? Had je voor dat alles ooit een vriendin?”
Hoewel zijn gelofte van celibaat een deel van hem was geweest, sinds hij zich realiseerde dat zijn rol in het leven in de broedergemeenschap zou worden doorgebracht, had hij tijdens zijn tienerjaren wel een paar ervaringen met het andere geslacht. “Kelly Adams. We ontmoetten elkaar en gingen uit op de middelbare school. Iedereen plaagde ons en zei dat als we zouden trouwen, ik meneer Adam Adams zou zijn.”
Jose lachte. “Dat is grappig. Was ze sexy?”
“Ik geloof dat de uitdrukking die je zou gebruiken is: ‘ze was hot’.”
Ze gingen de overdekte recreatieruimte van celblok C binnen. Er waren drie verdiepingen met cellen. De hogere twee niveaus keken uit op de grote open ruimte waar mannen van alle leeftijden, rassen en maten iets te doen vonden om de eindeloze dagen te verdrijven. Sommigen keken naar de weinige tv-zenders die ze mochten zien. Anderen lazen, speelden kaarten of schaken en trainden op de gewichtsbanken. Het regende voor de derde dag op rij. Anders zouden de meesten van hen op de eerste dag van de lente op de binnenplaats staan. Enkelen hadden zich even naar buiten gewaagd voor de verandering van omgeving.
“Waar is ze nu?”
Adam haalde zijn schouders op. “Het laatste wat ik hoorde, is...




