Conrad Nostromo

1. Auflage 2022
ISBN: 978-87-28-09857-8
Verlag: Saga Egmont
Format: EPUB
Kopierschutz: 6 - ePub Watermark

E-Book, Polish, 232 Seiten

II po?owa XIX wieku, fikcyjne pa?stwo Costaguana le??ce w Ameryce ?rodkowej po okresie politycznego chaosu zaczyna si? coraz lepiej rozwija?. Szczególny wzrost notuje portowe miasto Sulaco. Na skutek przewrotu wojskowego nowy prezydent zostaje usuni?ty ze stanowiska, a w mie?cie wybuchaj? zamieszki. Tytu?owy Nostromo wraz z kompanem próbuje wywie?? w bezpieczne miejsce srebro nale??ce do wp?ywowego zwolennika prezydenta. Na wodzie dochodzi jednak do wypadku. Nostromo usi?uje do??czy? do wojsk wspieraj?cych Sulaco. Ostatecznie miasto uzyskuje niepodleg?o??, jednak pod p?aszczykiem stabilizacji wci?? tl? si? spo?eczne konflikty.-

Joseph Conrad, w?a?c. Józef Teodor Konrad Korzeniowski (1857-1924) - angielski pisarz, polskiego pochodzenia. Tworzy? w j?zyku angielskim. Jego powie?ci i opowiadania s? oparte na osobistych do?wiadczeniach. Dominuje w nich problematyka moralno-psychologiczna. Conrad koncentruje si? wokó? ludzi morza, zmagaj?cych si? z pot?g? ?ywio?ów. Wed?ug autora, cz?owiek nawet w na pozór beznadziejnej sytuacji powinien podejmowa? prób? walki z losem. Najwa?niejsze dzie?a Conrada to: 'Lord Jim', 'J?dro ciemno?ci', 'Tajfun', 'Zwierciad?o morza', 'Smuga cienia', 'Z?ota strza?a'.

Autoren/Hrsg.

Conrad, Joseph

Weitere Mitwirkende

Wyrzykowski, Stanis¿aw

Leseproben

PRZEDMOWA AUTORA

Zadnej z moich dluzszych powiesci, które powstaly po ogloszeniu zbioru nowel pt. Tajfun, nie przemyslalem tak troskliwie, jak wlasnie Nostroma.

Nie zamierzam przez to powiedziec, jakobym wówczas uswiadomil sobie jakakolwiek zmiane czy to w mojej umyslowosci, czy tez w mym stosunku do zadan twórczego zycia. Jakoz byc moze, iz nie bylo innej zmiany prócz tej tajemniczej, niedocieczonej rzeczy, która nie ma nic wspólnego z teoriami sztuki, a polega na subtelnej zmianie w istocie natchnienia; zjawisko, za które zadna miara niepodobna czynic mnie odpowiedzialnym. Co jednak dalo mi poniekad do myslenia, to wrazenie, jakiego doznalem po ukonczeniu ostatniej opowiesci ze zbioru Tajfun: zdawalo sie mi mianowicie, iz nie ma juz o czym pisac na tym swiecie.

To z dziwnego jakiegos zaprzeczenia poczete, lecz niepokojace przywidzenie nie trwalo zbyt dlugo. Podobnie jak to mialo miejsce z wieloma moimi dluzszymi powiesciami, pierwszy pomysl Nostroma zaswital mi wkrótce pod postacia luznej anegdoty, pozbawionej zupelnie wyrazistszych szczególów.

Bylo to w 1875 lub 1876 roku, za czasów mojej wczesnej mlodosci, kiedy w Indiach Zachodnich 2  , a raczej w Zatoce Meksykanskiej bywalem nieczesto, krótko i przelotnie. Slyszalem tam opowiadanie o jakims czlowieku, którego podejrzewano, iz podczas zaburzen rewolucyjnych mial sam jeden skrasc statek pelen srebra, gdzies na wybrzezach Tierra Firme 3  .

Na dnie tej opowiesci kryl sie jakis niezwykly rys. Ale nie slyszalem szczególów, a nie zywiac wiekszego zainteresowania przestepstwem jako takim, nie zdobylem sie, by ja zachowac w pamieci. Zapomnialem tez o niej i dopiero w jakies dwadziescia szesc czy siedem lat pózniej zetknalem sie znów z nia w nedznej ksiazczynie, znalezionej przypadkiem w podrzednej ksiegarni. Byl to zyciorys pewnego marynarza amerykanskiego, napisany przez niego przy pomocy jakiegos dziennikarza. Marynarz ów podczas swych wedrówek pracowal przez kilka miesiecy na pokladzie szkunera, którego panem i wlascicielem byl wlasnie zlodziej, majaczacy we wspomnieniach mej wczesnej mlodosci. Nie watpilem o tym, gdyz niepodobna pomyslec, zeby dwa takie szczególne zdarzenia mogly zajsc w tej samej czesci swiata i zeby na domiar oba pozostawaly w zwiazku z rewolucja poludniowoamerykanska.

Drab ten zdolal zatem skrasc statek ze srebrem, i to, jak sie zdaje, tylko dzieki slepemu zaufaniu swych przelozonych, którzy musieli byc nader nieszczególnymi znawcami charakterów ludzkich. W opowiadaniu marynarza przedstawia sie on jako nieposkromiony lotr, nikczemny oszust, glupkowaty, dziki, ponury, o niepokaznym wygladzie, zgola niewart wielkosci, która sposobnosc dala mu w rece. Ciekawe jest to, iz podobno przechwalal sie otwarcie.

Powiadal nieraz:

— Ludzie mysla, ze dorobilem sie pieniedzy na tym moim szkunerze. Ale tak nie jest. Nie dbam o niego. Od czasu do czasu jade sobie hen i przywoze sztabe srebra. Trzeba bogacic sie powoli, nieprawdaz?

Wspomniany jest jeszcze inny zajmujacy rys tego czlowieka. Pewnego razu, gdy sie posprzeczali, marynarz pogrozil mu:

— A kto mi zabroni powtórzyc na ladzie to wszystko, co slyszalem od pana o tym srebrze?

Cyniczny drab bynajmniej ta grozba sie nie zaniepokoil. Zasmial sie tylko:

— Jestes glupi! Spróbuj tylko powiedziec o mnie cos podobnego na ladzie, a zgne cie nozem w plecy. Tam, w porcie, wszyscy mezczyzni, wszystkie kobiety i dzieci sa moimi przyjaciólmi. A kto mi dowiedzie, ze statek nie zatonal? Nie pokazalem ci, gdzie jest ukryte to srebro. Nieprawdaz? Nie wiesz nic. A gdybym klamal, to co?

Ostatecznie marynarz, nabrawszy odrazy do plugawej nikczemnosci tego zatwardzialego zlodzieja, zbiegl ze szkunera. Caly ten epizod zajmuje jakies trzy strony w jego autobiografii. Cóz o nich mozna powiedziec? A jednak, kiedym je przejrzal, zastanawiajace potwierdzenie kilku przypadkowych slów, zaslyszanych we wczesnej mlodosci, wywolalo wspomnienie tych odleglych czasów, kiedy wszystko bylo takie swieze, takie nieoczekiwane, takie zapamietale i takie ciekawe: skrawki obcych ladów w migotaniu gwiazd, cienie padajace od wzgórz slonecznych, namietnosci ludzkie w pomrokach, na wpól zapomniane, gawedy, zamierzchle dawno twarze... A moze, a moze byloby jeszcze o czym pisac na tym swiecie. Jednak zrazu nie dostrzegalem niczego w tej skapej opowiesci. Jakis lotr przywlaszcza sobie znaczna czesc cennego dobytku — tak powiadaja ludzie. Jest to prawda lub nieprawda; to pewne, iz samo w sobie nie posiada zadnej wartosci. Nie mialem ochoty wynajdywac okolicznosci towarzyszacych temu sprzeniewierzeniu, gdyz moje uzdolnienia nie podazaly tym torem i gra nie wydawala sie mi warta swieczki. Dopiero kiedym zaczal rozmyslac, iz zaborca tego skarbu niekoniecznie byc musial zakamienialym przestepca, ze mógl byc nawet czlowiekiem z charakterem, dzialaczem, a bodaj nawet ofiara w zmiennych kolejach rewolucji — dopiero wówczas mialem pierwsza wizje mrocznej krainy, która miala sie stac prowincja Sulaco; jej strzelista, widmowa Sierra 4  i zanurzone w oparach Campo 5  sa niemymi swiadkami wypadków wynikajacych z namietnosci ludzi, krótkowzrocznych zarówno w dobrym, jak w zlym.

Oto najszczersza prawda, jak przedstawialy sie ciemne zawiazki ksiazki zatytulowanej Nostromo. Od tej chwili doznawalem wrazenia, iz mogla juz powstac. Jednak wciaz ociagalem sie jeszcze, jak gdyby ostrzegany instynktem samozachowawczym przed daleka i uciazliwa podróza do kraju pelnego wichrzen i zaburzen rewolucyjnych. Lecz trzeba bylo przystapic do dziela.

Praca nad nim zajela mi wiekszosc 1903 i 1904 roku. Przerywaly ja niejednokrotnie wznawiajace sie watpliwosci, czy nie zatrace sie w coraz to rozleglejszych perspektywach, które otwieraly sie przede mna w miare dokladniejszej znajomosci tego kraju. Nieraz tez, kiedy mysli moje popadaly w zastój nad zagmatwanymi sprawami tej republiki, brala mnie chetka, obrazowo mówiac, spakowac manatki, wyjechac z Sulaco dla zmiany klimatu i napisac kilka kartek Zwierciadla morza. Ale na ogól, jak juz powiedzialem, pobyt mój na ladzie slynnej z goscinnosci Ameryki Lacinskiej trwal okolo dwu lat. Po powrocie (poslugujac sie z lekka stylem kapitana Guliwera) zastalem ma rodzine w zdrowiu i pomyslnosci;...