Devlin Tiberius Elroy en de Eeuwige Dood: Een griezelige thriller

1. Auflage 2023
ISBN: 978-3-7452-2833-5
Verlag: Alfredbooks
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection

E-Book, Dutch, Flemish, 300 Seiten

De omvang van dit boek komt overeen met 236 paperback pagina's. De dode Björn Renner werd vermoord in de Ewig gevangenis. Dr Böttcher is hiervan overtuigd. Maar de omstandigheden zijn meer dan vreemd, en dus begint de forensisch arts zelf een onderzoek, waarbij hij onverwacht hulp krijgt van de Orde van het Heilige Licht. Maar blijkbaar zijn veel mensen onder invloed van Arthur Tanner, oftewel Koning Arthur, die ook graag 'Meester' genoemd wordt. Tot Dr Böttcher's eigen verbazing is hij in staat zich te beschermen tegen de kwade geestelijke invloed. Maar zal dat genoeg zijn om de zwarte magiër te overwinnen?

Autoren/Hrsg.

Devlin, John

Leseproben

PROLOG

New York, Central Park

Twee verdiepingen onder het beroemde dans- en eetrestaurant TAVERN-ON-GREEN was het hoofdkantoor van de Ordes van het Heilige en Witte Licht gevestigd. Laboratoria, radio controle centrum en de computers van deze geheime internationale eenheid in de strijd tegen de krachten van het bovennatuurlijke waren hier gehuisvest.

Tiberius Elroy, een agent van de Orde van het Heilige en Witte Licht met de codeaanduiding CODE-3, had zojuist een drankje gedronken aan de bar van TAVERN-ON-THE-GREEN. Nu keek hij door een van de ramen naar buiten. Het was een rustige, zonnige middag in Central Park, dat met dit weer altijd druk bezocht werd.

Elroy zette zijn glas neer, betaalde, en ging toen naar de geheime deur waardoor men het hoofdkwartier van de Orde van het Heilige en Witte Licht kon betreden.

De vingerafdruk van een gemachtigde agent diende als sleutel.

Met het topje van zijn wijsvinger raakte Tiberius Elroy een sensorveld aan.

De deur schoof automatisch opzij.

Tiberius Elroy klom in een liftcabine die je naar beneden kon brengen. In de diepte! zoals vaak werd gegrapt onder agenten van de Orde van het Heilige en Witte Licht. De diepten van de hel...

In werkelijkheid was dit natuurlijk het huis van hen die ervoor zorgden dat de aarde niet ten prooi viel aan bovennatuurlijke invasies.

Als er ergens verdachte activiteiten opdoken, werd de Orde van het Heilige en Witte Licht actief.

Tiberius Elroy liet zich door de liftcabine naar beneden brengen. Even later ging de cabinedeur voor hem open en bereikte hij via een lange, smalle gang het hoofdkwartier van de Orde van het Heilige en Witte Licht, in het gewone spraakgebruik gewoon OHW of de Orde genoemd. Zijn hart, zo u wilt. "Slimme Alexandra" of "Lieve Jennifer", zo werden de buitengewoon krachtige computersystemen van de Orde van het Heilige en Witte Licht door het personeel vaak bijna liefkozend genoemd.

En inderdaad, ze speelden ook een heel bijzondere rol in de wanhopige verdedigingsstrijd die de Orde van het Heilige en Witte Licht voerde tegen bovennatuurlijke bedreigingen van allerlei aard. Overal ter wereld werden verdachte signalen geregistreerd. Parasignalen waaruit conclusies konden worden getrokken.

Tientallen medewerkers zaten aan consoles en terminals en stonden via de modernste communicatietechnologie voortdurend in contact met de hele wereld. De Orde van het Heilige en Witte Licht had overal zijn warrant officers en agenten die de organisatie betrouwbaar van relevante informatie voorzagen.

Tiberius Elroy liep door het steegje dat tussen de tafels was achtergelaten, waarvan sommige helemaal vol stonden met technische apparatuur.

Iets had het OHW personeel in rep en roer gebracht.

Voor Tiberius Elroy was het voelbaar, zo intens was de sensatie. Er moet iets gebeurd zijn! was hem onmiddellijk duidelijk.

Klaus Niedecken, een jonge Duitser, kwam naar hem toe en begroette hem met een korte hoofdknik.

Niedecken was een agent van de Orde van het Heilige en Witte Licht. Net als Tiberius Elroy zelf.

"Magische activiteiten voor altijd!" zei hij.

"Pardon?", reageerde Elroy geïrriteerd.

"Een strafinrichting in Duitsland met die naam," instrueerde de Duitser hem kortaf. "Ik heb het landgoed een paar weken geleden laten bewaken - net sinds de emanaties helder zijn. Maar gisteren is daar iets gebeurd waardoor de negatieve krachten eindelijk zijn ontwaakt. De meetresultaten zijn duidelijk. Aan de andere kant: het is ... vreemd. Niemand kan het fenomeen echt verklaren. Zelfs Smart Alexandra niet - en dat zegt wat."

"Inderdaad," mompelde Elroy onwillekeurig. Maar hij was een man van actie en geen vriend van vruchteloos overleg. "Zullen we dit alles zelf eens van dichtbij bekijken?"

"Dus: vertrek?" Een vluchtige grijns kruiste Niedeckens gezicht.

"Ja, wij allebei! Ik zie niet in waarom niet. Vooral omdat jij onmisbaar bent op de grond, aangezien jij de enige bent die daar de weg kent."

"Nou, kennis zou overdreven zijn, want ik heb daar nog nooit gezeten, als je dat bedoelt."

Vreemd genoeg lachte Elroy helemaal niet om de grap. Hij tuitte alleen zijn lippen nadenkend.

Niedecken had het onaangename gevoel dat Tiberius Elroy al zoiets als een plan had. Ergens kon hij zich echter niet aan het gevoel onttrekken dat het vooral voor hem, Klaus Niedecken, onaangenaam zou zijn.

*

Attendorn am Biggesee, district Ewig

Ewig, dat was de veelbelovende naam van deze penitentiaire inrichting in Attendorn, Sauerland. Ewig - een naam die allesbehalve optimistisch klonk met betrekking tot het lot van de gevangenen. Maar de naam JVA Ewig had daar niets mee te maken. Daar had geen cynicus de hand in gehad, al zou men dat op het eerste gezicht kunnen geloven. De naam was gewoon afgeleid van het voormalige kloosterdomein "Ewig", binnen wiens kasteelachtige muren de gevangenis was opgericht.

Het was een schurk die het kwaad vermoedde.

Björn Renner zat in zijn cel en rilde lichtjes. Het was niet de kou van de voormalige kloostermuren en het klamme, Sauerlandse regenweer dat hem zo deed rillen. Het was pure angst. Doodsangst.

besefte hij. Een bitter besef. Maar het had geen zin te proberen de waarheid te ontkennen.

Hij slikte.

Zijn gezicht werd krijtwit.

door zijn hoofd.

Een geluid deed Björn Renner huiveren.

Hij luisterde aandachtig.

Een van de celdeuren die deze vleugel scheidt van de rest van de gevangenis was niet op slot.

Toen waren er voetstappen te horen.

"Voedselverdeling!" riep iemand, en Renner hoorde hoe de kar met de dienbladen vooruit werd geduwd en bij elke cel even stopte. Na de voedselverdeling zou een bewaker de cellen komen sluiten voor de nacht. Het was elke dag hetzelfde.

Renner zat rillend in een hoek van zijn cel. Het was een lange strijd geweest om overgeplaatst te worden naar Gut Ewig, maar hij had het eindelijk gehaald. Hier was hij tenminste redelijk veilig. Hij was er honderd procent zeker van dat een voormalig klooster een heilige plaats was. Hier waren de mogelijkheden van de Meester beperkt. Hij kon hem niet langer aanpakken met zijn verschrikkelijke magie. En wat betreft andere - meer "wereldse" - mogelijkheden: Zogenaamde zware jongens bestonden hier normaal gesproken niet, want in tegenstelling tot de deprimerende naam die deze gevangenis droeg, was het een "penitentiaire inrichting voor volwassen mannelijke gevangenen voor de eerste executie van nalatigen", zoals het in het officiële Duits zo mooi heette. Velen van hen zaten in open hechtenis.

Maar de krappe omstandigheden in de gevangenissen van de deelstaat Noordrijn-Westfalen maakten het noodzakelijk ook andere gevangenen hier onder te brengen.

Gevangenen die hier eigenlijk niet thuishoorden, want zij vertegenwoordigden precies het criminele type dader dat men hier niet wilde hebben, al was het maar om de slechte invloed op medegevangenen te voorkomen.

Renner, daarentegen, was een eerste overtreder.

Zijn straf van zes jaar was echter aanzienlijk hoger dan die van de meeste van zijn medegevangenen.

dacht Renner bitter. De rechter had een voorbeeld willen stellen. Verduistering, belastingontduiking, investeringsfraude, frauduleus faillissement, witwassen van zwart geld - het had allemaal bij elkaar opgeteld. De rechtbank had aanzienlijke criminele energie gevonden.

En de advocaten die "Koning Arthur" hem ter beschikking had gesteld, hadden hem duidelijk volledig verkeerd geadviseerd. Of zat er zelfs opzet achter, om de aandacht voor eens en voor altijd van de eigenlijke dader af te leiden?

Hoe dan ook, nu zat hij tot aan zijn nek in de modder.

Zijn angst werd in ieder geval zo serieus genomen dat hij een isoleercel kreeg waarin hij vrij geïsoleerd van de andere gevangenen leefde.

Renner stond op en ijsbeerde wat, als een wild dier dat in een kooi was opgesloten. Nog drie dagen tot zijn hoorzitting voor de rechtbank.

Nog drie dagen.

Dan had hij zijn verklaring afgelegd en zou niemand er iets aan hebben om hem te doden.

hij.

" probeerde hij zichzelf gerust te stellen.