Doyle Baskerville-hundurinn

1. Auflage 2019
ISBN: 978-87-26-21107-8
Verlag: Saga Egmont
Format: EPUB
Kopierschutz: 6 - ePub Watermark

E-Book, Icelandic, Deutsch, 155 Seiten

Reihe: Sherlock Holmes

Þriðja ævintýri hins víðkunna og úrræðagóða einkaspæjara Sherlock Holmes, Baskerville-hundurinn, er ein þekktasta saga allra tíma og af flestum talin flaggskip hins stílhreina, eftirtektarsama og athugula píputottara Sherlock Holmes.Í þetta skipti fást þeir, Holmes og hinn dyggi aðstoðarmaður Dr. Watson, við ógnarskepnu sem herjar á Dartmoor í Devonshire sýslu norður Englands þegar myrkva tekur og ógnar því rósemis lífi sem annars er þar við lýðiÁrið 2003 völdu áhorfendur breska ríkisútvarpsins, BBC, bókina eina af sínum uppáhalds skáldsögum.-

Skotinn Sir Arthur Ignatius Conan Doyle (1859-1930), var læknir að mennt en varði tíma sínum í skrif á meðan hann beið eftir sjúklingum á læknastofu sinni. Doyle endaði svo með að leggja læknasloppinn á hilluna, í þágu bókmenntanna. Hann er þekktastur fyrir glæpasögur sínar um einkaspæjarann sígilda, Sherlock Holmes, sem mörkuðu tímamót í þeirra glæpasagnahefð sem við þekkjum í dag. Doyle var afkastamikill rithöfundur og kom víða við og telja skrif hans meðal annars til fantasíu, vísindaskáldskapar, leikrita, ljóða og fræðirita.rnrn

Autoren/Hrsg.

Doyle, Arthur Conan

Weitere Mitwirkende

Þorláksson, Guðmundur

Leseproben

Fyrsti kafli.

Sherlock Holmes.

Sherlock Holmes var því vanur að vera árrisull um morgna, nema er svo bar við að hann var á ferli alla nóttina, og það kom ósjaldan fyrir. Hann sat að morgunverði, er saga þessi hefst.

Jeg stóð á ábreiðu framan við ofninn og handljek göngustaf, sem gestur okkar einn hafði gleymt kvöldinu áðúr. Silfurhólkur var á honum neðan við handfangið, næstum þumlungur á breidd. Á hólkinn var grafið: Til doktors Jakobs Mortimers frá vinum hans í R. K. S. og ártalið 1884.

Það var einmitt samskonar stafur og aldraðir heimilislæknar eru vanir að ganga við — traustur, laglegur og vel við hæfi að öllu leyti.

»Látið þjer mig nú heyra, Watson, hvers þjer getið orðið vísari af stafnum«.

Holmes sneri að mjer bakinu, og jeg hafði ekki gefið honum neina vísbending um, hvað jeg var að hafast að.

»Hvernig gátuð þjer vitað, hvað jeg var að gera? Þjer hafið þó ekki augu í hnakkanum«.

»Jeg hef að minsta kosti silfur-kaffikönnuna okkar spegilfagra fyrir framan mig«, svaraði hann, »en segið þjer mjer nú, Watson, hvað getið þjer ráðið af stafnum? Hann kynni að geta orðið okkur að liði, er eigandinn er okkur horfinn og við getum engan grun rent í um erindi hans. Það væri gaman að heyra, hvernig þjer hugsið yður manninn eftir stafnum hans að dæma«.

»Jeg held«, sagði jeg og reyndi að líkja eftir vini mínum, eins vel og jeg gat, »að doktor Mortimer sje aldraður læknir, hafi mikið að starfa og sje vel metinn í stöðu sinni, úr því að vinir hans hafa sýnt honum þetta virðingarmerki«.

»Rjett er það!« sagði Holmes. »Það er meira að segja ágætlega byrjað«.

»Mjer er líka nær að halda að hann muni vera sveitalæknir, sem vitjar sjúklinga sinna fótgangandi«.

»Hvers vegna haldið þjer það?«

»Stafurinn hefur upphaflega verið mjög laglegur, en nú er hann orðinn svo slitinn og af sjer genginn, að jeg á bágt með að trúa því að læknir í nokkurri borg vildi ganga við hann. Járnskórinn neðan á honum hefur verið þykkur, en er nú orðinn svo þunnur og farinn, að auðsjeð er að mikið hefur verið á hann reynt«.

»Allskynsamlega er þetta ályktað«, sagði Holmes.

»Og þá kemur þetta með vinina í R. K. S. Jeg get mjer til að þessa áritun megi setja í samband við hjeraveiðar, við veiðifjelag í einhverjum bæ, að hann hafi veitt fjelagsmönnum þeim læknishjálp og fengið svo þessa gjöf í þóknunarskyni«.

»Þarna dragið þjer loksins ekki af yður, Watson«, sagði Holmes, ýtti stólnum aftur á bak og kveikti í vindlingi. »Jeg verð að segja það, að þjer hafið haft þann vanann, að draga sem mest úr dugnaði yðar sjálfs og framkvæmdum í öllum þeim frásögum, sem þjer hafið fært í letur um smámuni þá, sem jeg hef fengist við. Jeg vil ekki segja, að þjer sjeuð sjálfur skínandi ljós, en birtuna hafið þjer þó jafnan með yður. Sumum mönnum er svo farið, að þeir geta vakið hugvitið hjá öðrum og eflt það til muna, án þess að hafa svo ýkja-mikið af því sjálfir. Jeg kannast fúslega við það, vinur sæll, að jeg á yður mjög mikið að þakka«.

Hann hafði aldrei tekið svona djúpt í árinni fyr, og þótti mjer því vænna um það, sem hann hafði oft og einatt, að því er mjer fanst, virt aðdáun mína að vettugi og allar þær tilraunir, sem jeg hafði þó gert til þess að víðfrægja verk hans og snild í ræðum og ritum. Jeg miklaðist með sjálfum mjer við þá hugsun, að aðferð hans öll væri nú orðin mjer svo töm og eiginleg, að hann lyki lofsorði á mig, þegar er jeg beitti henni.

Hann tók nú við stafnum af mjer og virti hann nokkra stund fyrir sjer berum augum; lagði síðan vindlinginn frá sjer, tók stafinn og gekk með hann út að glugganum og skoðaði hann enn vel og vandlega með djúpúðgu yfirbragði gegnum stækkunargler.

»Óbreyttur stafur er þetta, og þó er eitthvað við hann«, sagði hann og settist á legubekkinn í vanasætið sitt. »Það eru vafalaust tilvísanir á stafnum; af þeim kynni að mega ráða ýmislegt«.

»Hefur mjer þá sjest yfir nokkuð?« spurði jeg hálfhreykinn. »Mjer er næst að halda, að það muni ekki vera stórvægilegt«.

»Jeg er hræddur um, Watson góður, að flestar af ályktunum yðar fái ekki staðist. Jeg sagði áðan, að jeg ætti yður mikið að þakka, en satt að segja var það með því að íhuga missýni yðar, að jeg er smámsaman að þokast nær rjettri leið. Það er þó ekki svo að skilja, að þjer hafið rangt fyrir yður í öllum rökleiðslunum. Maðurinn er efalaust sveitalæknir, og hann fer líka mikið um fótgangandi«.

»Hef jeg þá ekki á rjettu að standa?«

»Að því leyti til«.

»En það hlýtur þó að vera aðalatriðið«.

»Nei, engan veginn, Watson góður — engan veginn. Mjer þykir miklu sennilegra, að læknir fái gjöf frá spítala en frá dýraveiðafjelagi, og sjeu stafirnir R. K. S. látnir merkja »Rauðakross-spítalann«, verður það mjög eðlileg tilgáta«.

»Rjett getur það verið«.

»Likindin eru fyrir því. Og ef við sættum okkur við þessa tilgátu, getum við reynt að styðjast við hana og leitast svo við að finna, hver ókunni gesturinn muni hafa verið«.

»Jæja þá. Ef R. K. S. er skammstöfun fyrir Rauða-kross-spítalann, hvers megum við geta okkur til af því?«

»Koma engar slíkar getgátur að sjálfsögðu? Þjer þekkið mína aðferð. Hafið hana!«

»Jeg get einungis hugsað mjer það, sem beinast er fyrir, að maður þessi hafi verið læknir í stórborg, áður en hann fór upp í sveit og átti þar við lækningar«.

»Jeg held að okkur sje óhætt að halda sömu hugsuninni áfram. Við skulum íhuga málið frá þessari hlið. Við hvaða tækifæri væri líklegast að önnur eins gjöf og þessi hefði verið gefin? Hvenær mundu vinir hans hafa tekið sig saman um að sýna honum velvildarmerki? Auðvitað um það leyti, sem Mortimer veik úr stöðu sinni við spítalann og fór að eiga með sig sjálfur. Við vitum, að þetta er gjöf og við giskum á, að læknirinn hafi flutt sig úr stórborg upp í sveit. Er þá sú tilgáta ósennileg, að hann hafi fengið gjöfina við þennan flutning?«

»Það er líklegt, að minsta kosti«.

»Gott er það. Þjer sjáið að hann hefur ekki getað verið fastalæknir víð spítalann, því að hver sá læknir, sem þá stöðu hefur á hendi, hefur auk þess mikið að gera...