El-Kurd De Wederopbouw Van Gaza

De Bredere Context Van De Wederopbouw Van Gaza En Haar Reïntegratie In De Palestijnse Economie
1. Auflage 2026
ISBN: 978-88-354-8648-0
Verlag: Tektime
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection

E-Book, Dutch, Flemish, 220 Seiten

• Gaat in op de oorlog van oktober 2023 met wortels in het langdurige conflict tussen Palestina en Israël.
• Belicht kernkwesties van zelfbeschikking, vluchtelingenrechten en de ontmanteling van koloniale structuren.
• Onderzoekt de versnipperde Palestijnse economie op de Westelijke Jordaanoever, in Oost-Jeruzalem en Gaza, die al decennialang onder Israëlische controle is.
• Bekritiseert beperkte benaderingen uitsluitend gericht op het herstel van Gaza of post-1967-kaders, zoals de tweestatenoplossing.
• Stelt dat echte vooruitgang alleen mogelijk is door etnische zuivering en apartheidsachtig beleid aan te pakken.
• Analyseert de tweestatenoplossing-obstakels, waaronder de nederzettingenuitbreiding, demografische veranderingen en ideologische verdeeldheid.
• Legt uit waarom Israël verantwoordelijk is om de Gaza-wederopbouw te leiden.
• Bespreekt herstel- en schadeclaims als essentiële stappen naar gerechtigheid en duurzame vrede.
Benadrukt het belang van een algeheel proces voor conflictoplossing om echte stabiliteit te waarborgen.

Het boek beschrijft de oorlog van oktober 2023 als een gevolg van het voortdurende Palestijns-Israëlische conflict en benadrukt hoe deze oorlog opnieuw wereldwijde aandacht heeft gewekt voor kernkwesties als zelfbeschikking, vluchtelingenrechten en de ontmanteling van koloniale structuren.

Terwijl veel visies op de naoorlogse periode zich uitsluitend richten op het herstel van Gaza, plaatst dit onderzoek het in de context van de gefragmenteerde Palestijnse economie van de bezette gebieden (occupied Palestinian territories of oPt) - de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en Gaza - die sinds 1967 onder Israëlische controle staan.

Het bekritiseert benaderingen die via een tweestatenmodel de oplossingen beperken tot de nasleep van de oorlog van 1967, met het argument dat deze voorbijgaan aan diepere grieven rond etnische zuiveringen en apartheidsachtig beleid. Ondanks de internationale consensus over een tweestatenoplossing op basis van de grenzen van juni 1967, gaat het boek in op de uitdagingen bij de uitvoering daarvan, waaronder de Israëlische nederzettingen, demografische verschuivingen en ideologische belemmeringen voor vrede. In het boek wordt besproken waarom Israël de belangrijkste financieringsbron voor de wederopbouw van de Gazastrook zou moeten zijn.

Nu de internationale gemeenschap zich na de oorlog inzet om het Palestijns-Israëlische conflict te beëindigen en de tweestatenoplossing te bevorderen, is het voor een succesvolle conflictoplossing noodzakelijk dat alle claims worden behandeld om een stabiele en duurzame vrede te bereiken. Het boek bespreekt deze claims tot herstel en schadevergoeding.

Autoren/Hrsg.

El-Kurd, Maher

Weitere Mitwirkende

Fran

Leseproben

HOOFDSTUK ÉÉN

Benaderingen van ‘de dag erna’

Na de oorlog van oktober 2023 werden in talrijke bijdragen en studies van Palestijnse, Arabische, Israëlische en internationale bronnen benaderingen en visies voor ‘de dag erna’ voorgesteld. Het merendeel daarvan ging in op de vereisten voor de wederopbouw en reconstructie van de Gazastrook na de oorlog. Tegelijkertijd gaan sommigen verder dan de wederopbouw van de Gazastrook en bieden ze visies op mogelijke en potentiële wegen om het Palestijns-Israëlische conflict te beëindigen en op te lossen in overeenstemming met de tweestatenoplossing op basis van de grenzen van 4 juni 1967, en de mogelijkheden voor het hervormen van de politieke en economische betrekkingen in het Midden-Oosten die gepaard zouden gaan met het einde van het conflict.

Sinds de eerste maand van de oorlog presenteerde de Amerikaanse regering op 8 november een visie voor de dag erna, bekend als de ‘Tokyo Principles’. Deze omvatten onder meer het beëindigen van de oorlog, het beëindigen van de controle van Hamas over de Gazastrook en het herenigen ervan met de Westelijke Jordaanoever binnen het kader van de Palestijnse Nationale Autoriteit.1 In de laatste weken van de Democratische regering begin 2025 bevestigde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Antony Blinken, dit algemene kader voor de naoorlogse periode gebaseerd op een tweestatenoplossing, het beëindigen van de controle van Hamas, het opleggen van hervormingen aan de Palestijnse Autoriteit en het tegemoetkomen aan de veiligheidsbehoeften van Israël.2 Aangezien de Democratische regering in het Witte Huis zich had beperkt tot verklaringen en openbare uitspraken, terwijl zij haar daadwerkelijke inspanningen richtte op het ondersteunen van ‘het recht van Israël op zelfverdediging’ en het verlenen van financiële, militaire en diplomatieke steun om het in staat te stellen zijn oorlog tegen de Gazastrook voort te zetten, waren deze verklaringen en aankondigingen het dominante kenmerk van het standpunt van de Democratische regering, wat overeenkwam met soortgelijke verklaringen en aankondigingen van de meeste landen van de Europese Unie, waardoor de meeste Europese regeringen Israël konden steunen om de oorlog voort te zetten.

Als we de negatieve aspecten van het standpunt van de Democratische regering in het Witte Huis dat het Israëlische beleid en de Israëlische praktijken tijdens de oorlog van oktober 2023 steunde, buiten beschouwing laten, was de aanpak die zij voor de dag erna presenteerde, namelijk de hereniging van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook tot één politieke entiteit, van cruciaal belang voor het bepalen van de algemene richting van de internationale en regionale standpunten, die het erover eens waren dat het einde van de oorlog moest leiden tot een einde aan het conflict op basis van een tweestatenoplossing en de oprichting van een verenigde Palestijnse politieke entiteit. Dit openbare en uitgesproken standpunt van de Democratische regering in het Witte Huis werd overgenomen door de Europese Unie en regionale organisaties en het gaf ook internationale geloofwaardigheid aan het standpunt van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, die de Palestijnse Nationale Autoriteit opriep om de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever in de naoorlogse periode te herenigen.

De terugkeer van de Republikeinse regering naar het Witte Huis heeft de kaarten opnieuw geschud nadat president Donald Trump op 4 februari 2025 een nieuw standpunt bekendmaakte, waarbij de Verenigde Staten de controle over de Gazastrook zouden overnemen en deze zouden herbouwen als een vastgoed- en toeristisch ontwikkelingsproject, waarvoor de bevolking van Gaza naar Egypte en Jordanië zou moeten worden overgebracht. Deze verrassende aankondiging van de Amerikaanse president was in wezen een oefening in ‘shock and awe’ (schok en ontzag), een aanpak die hij had uitgelegd in zijn boek over de kunst van het onderhandelen, en hij kwam er al snel op terug in latere verklaringen en standpunten. Niettemin zorgde het declaratieve en publieke standpunt van de Amerikaanse president over het controleren van de Gazastrook en het verplaatsen van de bevolking ervoor dat rechtse politieke krachten in Israël konden volharden in het presenteren van benaderingen die aansloten bij zijn visie voor de toekomst. Ze probeerden ook de Republikeinse Amerikaanse regering ertoe te bewegen zich aan de essentie van deze aanpak te verbinden door ‘vrijwillige emigratie’ van Palestijnen aan te moedigen.

Tussen deze twee uiteenlopende benaderingen van de toekomst – de ene roept op tot het beëindigen van het conflict door de implementatie van een tweestatenoplossing; de andere roept op tot Israëlische controle over de Gazastrook en de verplaatsing van de bevolking – waren er in de twee jaar na de oorlog van oktober 2023 tal van Palestijnse, Israëlische, Arabische en internationale benaderingen, die visies en plannen presenteerden voor de wederopbouw de dag erna.

Voordat we enkele van deze benaderingen bekijken, moeten we eerst de ‘referentiekaders’ of belangrijkste overwegingen onderzoeken die in deze benaderingen en visies voor de toekomst zijn opgenomen. De eerste en belangrijkste kwestie in dit verband is de voorgestelde en beoogde visie voor een permanente situatie, d.w.z. het beëindigen van het conflict en het streven naar vredesopbouw, stabiliteit in en ontwikkeling van het Midden-Oosten als geheel, door het oplossen van het Palestijns-Israëlische conflict. Volgens sommige van deze benaderingen zal de Gazastrook in de permanente naoorlogse situatie terugkeren naar zijn natuurlijke plaats als integraal onderdeel van het economische, sociale, institutionele en politieke systeem van de onafhankelijke, soevereine Palestijnse entiteit op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook. Een van de voorwaarden om dit te bereiken is ongetwijfeld het beëindigen van het conflict, het beëindigen van de Israëlische blokkade van de Westelijke Jordaanoever, het beëindigen van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem en het implementeren van een rechtvaardige oplossing voor Palestijnse vluchtelingen.

Daarom kan de wederopbouw van de Gazastrook, waar vluchtelingen die tijdens de oorlog van 1948 uit hun huizen zijn verdreven, meer dan twee derde van de bevolking uitmaken, niet worden gerealiseerd buiten dit algemene kader van een permanente status. Zoals we zullen zien, slagen de meeste Palestijnse, regionale en internationale benaderingen er niet in een visie voor de dag erna te presenteren die in overeenstemming is met de criteria en parameters van een Palestijnse nationale visie voor de permanente status van de Palestijnse entiteit.

Zelfs binnen de context van de wederopbouw van de Gazastrook na de oorlog is het noodzakelijk om te onderzoeken of deze benaderingen en plannen daadwerkelijk tegemoetkomen aan de werkelijke behoeften en eisen van de Gazastrook, alsook aan de sociale realiteit en het culturele erfgoed ervan. Zoals we zullen zien, worden deze benaderingen, met inbegrip van Palestijnse plannen en projecten, gedomineerd door een materialistische, technische benadering die westerse normen weerspiegelt, ontleend aan exogene modellen die gangbaar zijn in westerse samenlevingen en die in hun geheel lijken te zijn ‘geïmporteerd’ met behulp van standaardmodellen.

De wederopbouw in de Gazastrook kan niet los worden gezien van kwesties die verband houden met nationale identiteit, het politieke systeem en het institutionele bestuur, die het wederopbouwproces zullen sturen in overeenstemming met het algemene nationale programma en de prioriteiten daarvan om de doelstellingen te verwezenlijken. Daarom maakt het beperken tot de technische aspecten en technisch-materiële vereisten van het wederopbouwproces, ondanks het grote belang daarvan, het niet mogelijk om de wederopbouw te benaderen als een alomvattend ontwikkelingsproces met economische en sociale dimensies. Noch biedt het de motivatie en de prikkels voor de verschillende segmenten en componenten van de samenleving om zich in te zetten voor en zich te mobiliseren ten behoeve van het wederopbouwproces en de verschillende fasen daarvan. Daarom is het opbouwen van institutioneel bestuur in de Gazastrook binnen het kader van de toekomstige Palestijnse entiteit een van de belangrijkste dimensies en vereisten.

De oorlog van oktober 2023 bracht Israël ertoe een beleid van systematische vernietiging van gebouwen en infrastructuur door te voeren om de Gazastrook onbewoonbaar te maken. Dit zou hebben geleid tot de verwezenlijking van Israëls doelstelling van etnische zuivering van de Strook en de herplaatsing van Israëlische nederzettingen aldaar. De wederopbouw van de Gazastrook, met inbegrip van gebouwen, infrastructuur en instellingen, is dan ook de belangrijkste prioriteit voor de dag erna. Tegelijkertijd hebben de cumulatieve effecten van decennia van koloniale praktijken op de Westelijke Jordaanoever, met inbegrip van Oost-Jeruzalem, geleid tot economische en sociale verstoringen als gevolg van een beleid gericht op onteigening, verarming en uitbreiding van Israëlische nederzettingen. Deze koloniale praktijken op de Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem werden na de oorlog van oktober 2023 nog gewelddadiger, met onder meer een aanscherping van de interne afsluitingen, het verbreken van de communicatie- en vrije verkeersverbindingen tussen de belegerde enclaves van steden en dorpen op de Westelijke Jordaanoever, en de escalatie van het geweld door Israëlische kolonisten, waardoor de structurele en economische verstoringen op de Westelijke Jordaanoever nog groter werden. Aangezien het regionaal en internationaal overeengekomen...