Freeman Een extra wens voor kerst

1. Auflage 2026
ISBN: 979-8-23500691-1
Verlag: Dutch Venture Publishing
Format: EPUB
Kopierschutz: Adobe DRM (»Systemvoraussetzungen)

E-Book, Dutch, Flemish, 300 Seiten

Melissa hecht niet zoveel waarde aan kerst. Met haar kille, afstandelijke ouders en later met haar manipulatieve echtgenoot (nu ex!) Lawrence heeft ze nooit zo'n echte, heerlijke en warme kerst gevierd. Niets geen gezellig gedekte tafel waar de hele familie aan zit en geniet van elkaar en de feestdagen.

Zelf heeft ze ermee leren leven maar het breekt haar hart dat haar zevenjarige zoon William er ook maar mee heeft moeten leren omgaan dat kerst 'niets bijzonders' is. Terwijl de meeste jongetjes van zijn leeftijd reikhalzend uitzien naar de grote dag, kan William maar moeilijk geloven dat er daadwerkelijk zoiets bestaat als de kerstman.

Dan wandelt Daniel McCormick het leven van Melissa en William binnen en verandert alles. Met zijn hulp hebben Melissa en William eindelijk de kans om erachter te komen wat de ware kerstgedachte is. En het kan zelfs maar zo gebeuren, dat al hun wensen eindelijk gaan uitkomen...

Autoren/Hrsg.

Freeman, Kathryn

Leseproben

Eerste kerstdag, bijna drie jaar geleden

Het was zó stil in de eetkamer dat Melissa kon horen hoe haar mes het bord raakte, terwijl ze haar kalkoen in stukjes sneed. Waarom zei Lawrence in hemelsnaam niets tegen zijn ouders? Waarom zat hij daar maar met een gezicht dat op onweer stond?

Ze keek naar haar schoonouders. Aantrekkelijk, maar kil en afstandelijk. Geen wonder eigenlijk dat Lawrence niet met ze kon praten. Zijn ouders waren opgegroeid in een tijd waar de heer en vrouw des huizes nog een strak regime hanteerden. Toen gasten die net te ver gingen nog tot stilte werden gebracht met een scherpe opmerking en een strenge blik. Toen kinderen alleen gezien mochten worden en niet gehoord.

Lawrence was op weg om net zoals zijn ouders te worden.

Naast haar begon William onrustig te worden. Hij kon niet stilzitten en schopte met zijn benen onder de tafel.

‘Eet eens door, lieverd,’ fluisterde ze.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik heb geen honger.’

Lawrence’ donkere blik vloog naar hen over de tafel en William bevroor. Melissa raakte zijn hand geruststellend aan. ‘Oké, als je echt vol zit dan moet je netjes wachten tot iedereen klaar is met eten.’

‘Hij eet slecht,’ zei Lawrence’ moeder afkeurend. ‘Je moet streng zijn.’

Melissa beet op de binnenkant van haar wang en deed haar best om de controle te behouden. ‘Het is kerst. William mag doen wat hij wil op zo’n speciale dag, vind je niet?’

‘Je mag niet toegeven bij kinderen, dan denken ze dat je dat zal blijven doen,’ antwoordde ze voordat haar blik naar haar zoon ging. ‘Waarom ben je zo stil, Lawrence? Smaakt de kalkoen je niet?’ Lawrence liet zijn mes en vork op zijn bord kletteren en dronk zijn derde glas wijn leeg. ‘Ik heb geen zin in droge kalkoen,’ verkondigde hij met een kwade blik op Melissa.

‘Het spijt me,’ fluisterde ze. Toen beet ze op haar lip, boos op zichzelf dat ze zo timide overkwam. ‘Misschien kun je er nog wat jus opdoen?’

‘Te lang gebakken kalkoen verdrinken in klonterige jus?’

Ze voelde tranen branden achter haar ogen. Moest hij nou echt zo gemeen tegen haar doen waar zijn ouders bij waren? Waar zijn zoon bij was?

‘Let op je woorden,’ zei zijn vader berispend. ‘Wat is er aan de hand?’

Lawrence reikte naar de fles wijn en schonk zijn glas opnieuw vol. ‘Ik zal je vertellen wat er aan de hand is. Mijn lieftallige vrouw vertelde me een paar dagen geleden dat ze me gaat verlaten.’

Melissa’s hart begon sneller te kloppen. O nee. Ze had hem nog gesmeekt om het niet hierover te hebben vandaag. Ze wilde dat deze kerst een fijne herinnering werd voor William. ‘Vandaag lijkt me niet de dag om dit te bespreken,’ zei ze met een trilling in haar stem.

‘Waarom niet?’

Ze draaide zich naar William toe, die zijn hoofd gebogen had en naar zijn schoot staarde. ‘Omdat er met kerst wordt gelachen en we het naar ons zin hebben. Vooral als je bijna vijf jaar oud bent.’

‘En heb je het naar je zin, William?’ vroeg Lawrence op een kille toon aan zijn zoon.

Williams hoofd schoot omhoog. ‘Ja.’

Lawrence bleef hem kil aankijken. ‘Is dat hoe je tegen je ouders praat?’

‘Ja vader.’

‘En wat is er precies voor nodig dan om het naar je zin te maken?’

William leek in de war te zijn en Melissa reikte weer naar zijn hand. Dit keer hield ze hem vast. ‘Je vader wil gewoon weten wat je het leukste vond om te doen vandaag.’

Voor een moment lichtte zijn gezicht op. ‘De cadeautjes van de Kerstman openen.’

Lawrence snoof. ‘De Kerstman?’

‘Ja vader.’

‘Geloof je nou echt dat er een man is die de hele wereld in één nacht afgaat om de kinderen cadeautjes te brengen?’

Melissa ademde scherp in. ‘Waag het niet,’ siste ze. ‘Alsjeblieft, ik smeek het je, verpest deze dag niet voor hem.’

‘Verpesten?’ Lawrence zette zijn glas zo hard op tafel dat er wijn over de rand klotste dat zich een bloedrode vlek vormde op het witte tafelkleed. ‘Volgens mij ben jij degene hier die iets verpest.’ Zijn blik schoot naar William, die er zo ontzettend klein uitzag in de grote, antieke stoel. ‘Laat me je deze pijn in de toekomst besparen, jongen. Liefde, net zoals de Kerstman, bestaat niet.’

‘Hij bestaat wel,’ schreeuwde William gefrustreerd vanuit zijn stoel. Melissa had hem nog nooit horen schreeuwen tegen zijn vader.

‘Als je dat gelooft dan ben je net zo dom als ik.’

William begon te huilen en terwijl hij wanhopig uit zijn stoel klom, stootte hij zijn bord van de tafel. Het viel kletterend op de grond.

‘Jij verdomde idioot,’ schreeuwde Lawrence.

Melissa stond op en nam haar huilende zoon in haar armen. ‘Jij bent de idioot, Lawrence,’ antwoordde ze, haar stem zo kalm mogelijk. ‘Meneer en mevrouw Raven.’ Ze knikte naar haar schoonouders. ‘Ik laat jullie alleen met jullie zoon. Ik breng William naar boven.’

Ze bracht de rest van de avond door in Williams kamer en speelde spelletjes met hem. Wat veel beter was dan kerst doorbrengen met haar bekrompen schoonouders. Ze was bijna blij om de uitbarsting van Lawrence aan de eettafel. Bijna. Ze zou hem nooit vergeven voor wat hij William net had verteld. Ze probeerde hem ervan te overtuigen dat de Kerstman wel bestond en dat zijn vader maar een grapje maakte toen hij zei dat dat niet zo was, maar ze wist niet zeker of hij haar geloofde.

Toen hij eindelijk lag te slapen, liep Melissa aarzelend terug naar beneden. Daar trof ze Lawrence alleen aan in de woonkamer, starend naar het haardvuur. Het knisperende hout, de warme gloed van de vlammen en de geur van de dennenboom die zij en William zorgvuldig hadden versierd, zou haar een warm en knus kerstgevoel moeten brengen. Dat gebeurde niet.

De man die op de bank zat, was te kil en de sfeer was te gespannen.

‘Eindelijk uitgespeeld?’ Lawrence kwam overeind en liep op haar af, in zijn donkere ogen lag een dreigende blik.

‘Je hebt onze zoon van streek gemaakt vandaag,’ zei ze beschuldigend. Ze probeerde kalm te blijven, maar haar hart ging tekeer. ‘Hoe kon je dat doen?’

Ergernis verscheen op zijn gezicht. ‘Je vertroetelt hem te veel. Zo wordt hij zwak. Straks is hij nog bang voor zijn eigen schaduw. Hij moet harder worden.’

‘Hij is nog niet eens vijf.’ Ze waagde het om omhoog te kijken naar hem. ‘Ik had je gevraagd om het vandaag niet te hebben over onze scheiding. Het was niet het juiste moment.’

‘Ik vond van wel. Mijn ouders hadden recht op de waarheid.’ Hij boog zijn hoofd en ze rook wijn in zijn adem samen met zijn exotische aftershave. ‘Ik vind je nog steeds ongelooflijk aantrekkelijk, Melissa.’

De woorden, die ze al zo vaak de afgelopen jaren had gehoord, klonken een beetje als het gespin van een kat. Ooit had ze die woorden geloofd. Nu wist ze dat dit zijn manier was om de controle over haar te houden. Het ene moment was hij charmant, het volgende moment wreed. Alles om haar uit balans te brengen. ‘En je probeert me nog steeds te manipuleren,’ antwoordde ze. Ze draaide haar lichaam weg van het zijne. ‘Ik laat me niet meer door jou beïnvloeden of onder druk zetten.’ Met haar rug kaarsrecht, duwde ze haar kin naar voren. ‘Je kon ermee wegkomen toen ik nog jong en naïef was. Nu ben ik oud genoeg om terug te vechten.’

Lawrence nam een stap terug, zijn lange haar viel naar achteren, waardoor zijn scherpe gelaatstrekken zichtbaar werden. ‘Ik zei alleen maar dat mijn vrouw aantrekkelijk is, dat is toch geen manipulatie?’

‘Jouw humeur verandert zo snel en ik heb geen zin meer om te raden hoe je je voelt. Ik ben het zat om steeds op mijn tenen te moeten lopen, omdat ik geen idee heb hoe je gaat reageren. Hoe je je zoon gaat behandelen.’

Hij perste zijn lippen op elkaar. ‘Zo klink ik net als een monster. Heb ik je ooit geslagen? Ooit pijn gedaan?’

‘Fysiek niet.’ Verdomme. Haar stem begon te trillen. Ze haalde diep adem voordat ze het volgende zei: ‘Je bent vreemdgegaan, Lawrence. Dacht je nou echt dat dat me geen pijn zou doen?’

Hij lachte hard. ‘Dat was zo lang geleden en ik had een reden waarom ik dat deed. Die reden heb ik je uitgelegd en heb jij geaccepteerd.’

‘Dat betekent niet dat ik het ben vergeten of jou heb vergeven. Ik kan je niet meer vertrouwen. Ik kan je humeur niet vertrouwen. Ik kan er niet op vertrouwen dat je niet weer vreemd zal gaan of dat je William pijn doet. Ik wil niks meer met je te maken hebben.’

‘Dat heb je gezegd, ja.’ Hij strekte een hand uit en ging met een vinger langs haar wang. ‘Weet je nog toen we elkaar voor het eerst ontmoetten? Jij was een model voor mijn nieuwste collectie en ik had nog nooit eerder iemand zo verfijnd gezien als jij. Maar toen ik mezelf voorstelde aan je, was je zo onzeker en verlegen. Ik wist meteen dat jij niet alleen een superster zou worden, maar ook mijn vrouw.’

‘En ik ben beide geworden.’ Haar leven was van de een op de andere dag veranderd. Hij had haar de spotlights ingeduwd en haar getransformeerd van een jong, verlegen, onbekend model in Melissa Raven, supermodel en de vrouw van de populairste modeontwerper in het land. ‘Ik ben nog steeds dankbaar voor wat je voor me hebt gedaan,’ voegde ze eraan toe, terwijl ze wegdraaide van zijn aanraking. ‘Maar nu wil ik mijn eigen leven gaan leven en niet eentje dat iemand voor me gecreëerd heeft.’

Hij zuchtte en liet zijn hand vallen voordat hij een elegante draai maakte en zich weer op de bank liet zakken. ‘Je maakt een fout,’ sneerde hij kil. ‘Zonder mij zal je...