Gorman Grainger in Tombstone: Grainger - de harde westernserie

1. Auflage 2024
ISBN: 978-3-7572-1683-2
Verlag: Alfredbooks
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection

E-Book, Dutch, Flemish, 120 Seiten

Tombstone, Arizona, 1881: Een hete woestijnwind had Grainger de keel uitgedroogd toen hij het silhouet van de stad aan de horizon voor zich zag opdoemen. De zwerver was niet de enige ruiter die zijn paard in de richting van Tombstone stuurde. Mensen baanden zich een weg naar de stad van de zilverboom op de rug van hun karren of in platte wagens. Sommige arme drommels probeerden er zelfs te voet te komen. De zilvermijnen hadden arbeiders nodig en de dollars die snel verdiend leken te kunnen worden, trokken veel gelukszoekers aan. Maar de jacht op het edelmetaal bracht ook talloze moordenaars op het toneel. En zo kwam het dat menig leven werd beëindigd, niet door zilver, maar door een stuk heet lood in een stil steegje.

Autoren/Hrsg.

Gorman, Barry

Leseproben

Grainger in Tombstone: Grainger - de harde westernserie

van Barry Gorman

Tombstone, Arizona, 1881: Een hete woestijnwind had Grainger de keel uitgedroogd toen hij het silhouet van de stad aan de horizon voor zich zag opdoemen. De zwerver was niet de enige ruiter die zijn paard in de richting van Tombstone stuurde. Mensen baanden zich een weg naar de stad van de zilverboom op de rug van hun karren of in platte wagens. Sommige arme drommels probeerden er zelfs te voet te komen.

De zilvermijnen hadden arbeiders nodig en de dollars die snel verdiend leken te kunnen worden, trokken veel gelukszoekers aan. Maar de jacht op het edelmetaal bracht ook talloze moordenaars op het toneel. En zo kwam het dat menig leven werd beëindigd, niet door zilver, maar door een stuk heet lood in een stil steegje.

Grainger daarentegen reed naar Tombstone omdat hij een klus te klaren had. De zoon van de rijke rancher Warren Blake was spoorloos verdwenen. En Grainger moest hem terugbrengen naar zijn vader.

"Vind alsjeblieft mijn Eddie!"

Met deze woorden had de rancher de avonturier gesmeekt. Grainger was hem aanbevolen als een man die zelfs de meest onmogelijke taken kon oplossen. De zwerver had eerst geaarzeld. Hij vond het niet bepaald aantrekkelijk om de saloons en bordelen af te struinen op zoek naar een bedorven melksnor. Maar de oprechte bezorgdheid van zijn vader had Grainger uiteindelijk doen instemmen.

Grainger was niet te koop. Hij werd natuurlijk betaald voor zijn werk. Maar uiteindelijk was Grainger de zoektocht begonnen omdat hij Warren Blake had leren kennen als een eerlijke man. En hij wilde de rancher niet teleurstellen.

Grainger had een foto van zijn zoon in de zak van zijn suède jasje. Op de foto stond een mollig jongetje van een jaar of twintig met wangen die erg vol van zichzelf leek te zijn. Waar kon je zo'n snotaap het beste vinden?

De zwerver had nu de buitenwijken van Tombstone bereikt. Hij knikte naar een smid die halfnaakt in zijn open werkplaats bezig was met zijn zweterige vak.

"Warm vandaag."

"Dat zegt u niet," antwoordde de man met het leren schort. Grainger grijnsde, gleed uit het zadel van zijn zwarte paard en overhandigde de smid zijn tabaksbuidel.

"Wat dacht je van een pauze?"

"Daar zeg ik geen nee tegen."

De bebaarde hombre rolde zelf een sigaret op en Grainger deed hetzelfde.

"Ik heb een lange rit achter de rug. Waar kun je je vermaken in Tombstone?"

De smid hoefde niet lang na te denken over de vraag van de zwerver.

"Oh, er zijn veel saloons en gewillige meisjes in deze stad. Deze schoonheden zijn zo heet dat je sporen van je laarzen zullen vliegen, vreemdeling. Maar als ik jou was, zou ik meteen naar het Bird Cage Theatre gaan."

"Waarom?"

Grainger keek zijn tegenhanger nieuwsgierig aan terwijl hij tabaksrook uitademde door zijn neusgaten.

"Je kunt daar alles onder één dak krijgen! Je kunt er whisky drinken, pokeren, hoeren en shows kijken. Oh ja, en er is ook muziek."

"Dat klinkt als een winkel die je beter moet leren kennen."

"God weet het!" De smid klikte met smaak op zijn tong. "Elke keer als ik vrij ben, ga ik er zelf heen. Je moet alleen oppassen dat je geen kogel opvangt. Het Vogelkooitheater zit vol met ruziënd gespuis, en deze schurken zijn nogal loslippig met hun geweren. In ieder geval moet de sheriff regelmatig langskomen om de schurken in de gevangenis te zetten en de lijken naar Boot Hill te brengen."

"Bedankt voor de waarschuwing, maar ik kan voor mezelf zorgen."

De smid vernauwde zijn ogen en lachte.

"Ik geloof je op je woord, vreemdeling. Je weet hoe je moet overleven, dat zie ik aan het puntje van je neus. En dat litteken onder je oog is zeker niet van het scheren."

"Daar heb je gelijk in." Grainger klopte de hombre op de schouder en sprong weer in het zadel.

"Bedankt voor de informatie. Ik rijd meteen naar het Vogelkooitheater."

"Je kunt het niet missen," zei de smid en reikte weer naar de hamer. Hij had niet overdreven. Het was niet nodig om nog eens naar de bestemming te vragen. Je kon het grote gebouw in het centrum van Tombstone niet missen. Het houten bord met de tekst BIRD CAGE THEATRE liet Grainger zien dat hij binnenkort zijn keel met whisky zou kunnen bevochtigen.

Eerst bracht de zwerver zijn zwarte paard naar een nabijgelegen stalhouderij. Toen dat gedaan was, ging Grainger het labyrintische amusementscentrum binnen. De bar op de begane grond verschilde nauwelijks van de meeste saloons, hoewel hij aanzienlijk groter was. De reclamespiegels van de brouwerij zagen er gloednieuw uit. Waarschijnlijk moesten ze vaker vervangen worden. In ieder geval lieten de kogelgaten in de muren zien dat de lucht hier regelmatig vervuild was met lood.

Hoewel de zon nog niet onder was, kon je nauwelijks een been op de grond krijgen. De dorstige hombres stonden in drie rijen voor de bar. Het was zo druk dat je het zaagsel op de vloerplanken nauwelijks kon zien. Grainger liet zijn blik over de gezichten van de mannen dwalen. Op het eerste gezicht zat de man die hij zocht er niet tussen. Maar dat hoefde niets te betekenen. Er waren andere delen van het gebouw, evenals separees. De zwerver besloot eerst wat te drinken. Met een beetje geduld wist Grainger uiteindelijk een whisky en een biertje te bemachtigen.

"Nodig je me binnen, vreemdeling?"

Grainger kreeg de vraag gesteld door een vrouwenstem zo helder als een klok. Haar verleidelijke parfum trok zijn neus nog voordat hij zich omdraaide om haar aan te kijken. Maar toen besefte hij dat haar geur niet het enige adembenemende aan haar was.

De donkerharige schoonheid met de zwarte ogen en kersenrode mond was de personificatie van verleiding. Een enkele vurige blik van haar deed Grainger's lid hard worden.

De brunette sprak met een licht Spaans accent. Haar haar was opgestoken met schildpadkammen en haar linkerwang was versierd met een schoonheidsvlek. Haar ronde figuur was gekleed in een nauwsluitende paarse jurk die haar mollige borsten en ronde heupen benadrukte.

De zwerver duwde zijn Stetson met zijn duim in zijn nek.

"Ik koop graag iets vloeibaars voor je, maar geen gekleurd suikerwater. Zeg tegen de barman dat hij een fles champagne opent."

Omdat Grainger voor één keer genoeg geld op zak had, was hij gul. Hij hoopte ook iets over Eddie Blake te leren van deze opvallende schoonheid. Ze zag eruit alsof ze de onschuld van een onervaren jongeman kon stelen.

Maar Grainger zelf was noch het een noch het ander.

De donkere ogen van de brunette lichtten nog meer op en ze bestelde wat ze wilde bij de barman. Even later zat Grainger met zijn nieuwe verovering aan een tafeltje in een afgelegen hoekje. Natuurlijk kreeg hij jaloerse blikken van de andere hombres, maar dat kon hem niet schelen. De schoonheid glimlachte uitnodigend naar hem.

"Je moet de fles openen, vreemdeling. Dat is een mannentaak."

Grainger liet de kurk knallen en schonk even later de mousserende wijn in twee bekers.

"Je kunt zien dat je hier bent geweest. De meeste kerels die je hier ziet, slaan op zijn best de hals van een fles champagne af. Ik heet trouwens Dolores."

"Grainger." De avonturier wees met zijn duim naar zichzelf en proostte op haar. "Ben jij Spaans?"

De brunette knikte en gooide haar hoofd achterover.

"Mijn vader was een grootgrondbezitter die een enorme plantage in Mexico bezat. Maar toen kreeg onze familie het moeilijk en kwam ik hier in Tombstone te zingen."

Grainger knikte. Was haar verhaal waar? Het kon hem niet schelen of haar vader een landeigenaar of een muilezelaar was geweest. Het enige wat voor hem telde was dat hij deze vrouw leuk vond.

"En jij, Grainger? Heeft het zilver jou ook hierheen gelokt?"

Hij schudde zijn hoofd.

"Zilver? Nee, ik ben meer geïnteresseerd in kledingstoffen."

Dolores struikelde.

"Kledingstoffen?"

Grainger grijnsde.

"Eigenlijk meer voor hun inhoud."

Met deze woorden liet hij zijn ogen over het adembenemende figuur van de vrouw glijden. Natuurlijk had hij Dolores meteen naar Eddie Blake kunnen vragen, maar Grainger wilde de deur niet opendoen. Het leek hem beter om Dolores eerst beter te leren kennen. En de makkelijkste manier om dat te doen was door haar uit te eten.

En ze leek niet het minste bezwaar te hebben. Ze lachte in ieder geval schril en legde haar hand op zijn knie, waardoor Grainger nog meer opgewonden raakte. Ze gaf hem ook een blik die een steen zachter zou hebben gemaakt.

"Dus dan wil je waarschijnlijk...