Jameson | Het reuzenatoom: science fiction | E-Book | www.sack.de
E-Book

E-Book, Dutch, Flemish, 150 Seiten

Jameson Het reuzenatoom: science fiction


1. Auflage 2023
ISBN: 978-3-7452-3604-0
Verlag: Alfredbooks
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection

E-Book, Dutch, Flemish, 150 Seiten

ISBN: 978-3-7452-3604-0
Verlag: Alfredbooks
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection



Een experiment van een atoombedrijf loopt uit de hand. Er wordt een proces in gang gezet dat lijkt op een soort tegengesteld atomair verval: in plaats van te vervallen, groeit dit atoom onverbiddelijk en trekt het materie aan, waarbij straling en energie vrijkomen. Het is slechts een kwestie van tijd voordat het gigantische atoom uitgroeit tot een soort mini-ster en instort. Dat zou het einde van de mensheid betekenen. Overal breekt paniek uit. Het leger probeert het probleem met grof geweld op te lossen. Een sekte probeert een kleine groep mensen te redden met een ark van een ruimteschip. De catastrofe lijkt onvermijdelijk. Een moedig stel onderzoekers heeft een plan...

Jameson Het reuzenatoom: science fiction jetzt bestellen!

Autoren/Hrsg.


Weitere Infos & Material


HOOFDSTUK I


De oude steengroeve was een bijna cirkelvormig gat, een kuil van honderd meter diep met uitgehouwen wanden die verticaal uit de vloer van de door mensen gemaakte krater rezen. De locatie was ideaal voor een geheime werkplaats. Het lag hoog in de dorre en schaars beboste uitlopers in een gebied dat te arm was om zelfs een konijn te voeden. Sinds de steengroeve gesloten was, kwam er bijna niemand meer. Er was geen aantrekkingskracht, zelfs niet voor wild.

De spinnende aanwezigheid van de gestroomlijnde auto was des te onverklaarbaarder. Maar Steve Bennion wist heel goed wat hij deed. Deze oude steengroeve, die zo'n vijftig kilometer van het Bennion-onderzoekslaboratorium in de heuvels lag, was van hem. Hij had hier veel eenzame tijd doorgebracht, privé werkend aan een project dat hij vandaag voor het eerst presenteerde.

Bennion parkeerde de auto, hielp zijn eenzame metgezel uit de stoel en leidde hem naar de steile rand van de klif. Hij wees in de richting van het midden van de verlaten steengroeve naar wat er vanaf hier uitzag als een bronzen paasei dat op een reusachtige schaats in een hek rustte.

"Daar is ze, Kitty," zei hij eenvoudig. "Binnen deze cirkel van vervallen omheining. Ik heb gisteren de laatste bout erin gedraaid en de laatste elektrische verbinding gemaakt. Ik wilde dat jij het als eerste zou zien."

Bennions metgezel, een lang en ongewoon knap meisje dat net zo gebruind was als hij, staarde met verwijdde bruine ogen naar beneden.

"Steve!" riep ze uit. "Niet het afgewerkte ruimteschip! Heb je het geheim gehouden terwijl je eraan werkte?"

Steve Bennion glimlachte een beetje treurig. "Dat klopt," gaf hij toe. "Als wij van Bennion Research het nu nog een paar maanden kunnen volhouden om een nucleaire brandstof te perfectioneren - dan zijn we rijk en beroemd, ondanks General Atomics, Incorporated. Dan kunnen we eindelijk de trouwklokken luiden."

Een schaduw trok over het gezicht van het meisje. Ze probeerde het snel te verbergen terwijl ze dichterbij kwam en haar arm om hem heen sloeg.

"Het is prachtig, Steve," mompelde ze, "maar ik ben echt bang. Je had niet de hele afgelopen week vrij moeten nemen van je onderzoekswerk voor Magnesium Metals. De bank heeft elke dag gebeld over die financiële nota."

"Oh, dat," antwoordde Bennion snel, opgelucht. "Ze vernieuwen wel weer. En als we deze klus voor Magnesium Metals hebben geklaard, betalen we het af. Laten we naar beneden gaan, Kitty. Ik kan niet rusten voordat je de eerste praktische toepassing voor Anrad hebt gezien."

"Hoe komen we daar beneden? Vliegen?" vroeg het meisje terwijl ze naar de steile afgrond wees.

Bennion lachte en liep naar de auto. Hij pakte een bootsmansstoel en een zware rol lijn uit het bagagerek. Hij leidde de weg langs de rand van de groeve naar een oude maar stevige laadboom. In het verleden was deze gebruikt om de producten uit de groeve omhoog te halen. De laatste tijd gebruikte Bennion hem om platen en onderdelen naar beneden te sturen voor het experimentele ruimteschip dat hij had ontworpen en gebouwd.

Bij de boortoren maakte hij snel de bootsmanstoel vast aan de giek en spande zijn lijn door de eindschijf.

"Klaar," riep hij. "Spring erin, Kitty. Sluit je ogen en heb vertrouwen."

Met de hulp van haar werkgever en verloofde zat Katherine Pennell in de stoel om af te dalen in de steengroeve, maar ze deed haar ogen niet dicht. Ze was er het type niet naar om haar ogen te sluiten. In plaats daarvan glimlachte ze als een blij en opgewonden kind toen Bennion haar over de afgrond slingerde.

Toen ze onderaan uitstapte, maakte hij het bovenste uiteinde van het touw vast en gleed toen snel naar beneden. Een korte, stevige wandeling over de met spaanders bezaaide groevevloer bracht hen bij de deur van het hek. Bennion ontgrendelde het hangslot en leidde haar het hek binnen.

"Ze is prachtig," riep Katherine uit, terwijl ze naar het glanzende metalen schip keek dat in het frame van een tewaterlatingskuip was geplaatst. Het daglicht was hier aan het vervagen, maar de fijne, sierlijke lijnen van het schip waren duidelijk zichtbaar. De glans van de speciale fosforbronzen platen van de romp scheen helder.

"Ik heb haar Katherine genoemd ter ere van jou," zei Bennion, blij met haar blijdschap over zijn werk, want hij had drie slopende jaren besteed aan het bouwen van het schip. "Klim op de ladder en ik laat je zien hoe het er van binnen uitziet."

Het schip lag onder een hoek, als een vliegtuigbom, met de neus omhoog. Je kon het betreden door een opening halverwege die naar de controlekamer leidde. Hoewel het de indruk wekte enorme kracht en snelheid te hebben, was het schip piepklein, nauwelijks meer dan drie meter lang. De beklimming was dus een fluitje van een cent. Bennion wachtte aan de voet van de ladder tot het meisje de top had bereikt. Hij wierp nog een laatste trotse blik op de nog steeds nutteloze aandrijfbuizen rond de scherpe punt van het traanvormige schip. Toen klom hij achter Katherine de ladder op. Hij stak er nog een sleutel in en liet haar naar binnen klimmen.

"Binnen is het nog mooier," besefte ze verrast toen hij het licht aandeed zodat ze het kon zien.

De kamer was cirkelvormig en er waren bedieningspanelen en instrumentenpanelen aan de muren. Kitty zag een kast waar gekookt kon worden. Twee verende hangmatten gaven aan waar de twee passagiers zouden slapen. Boven haar was een rij optische instrumenten voor het observeren van de sterren, die te zien waren door de vele ronde lucite openingen in het gewelfde plafond.

"Anrad?" vroeg ze, wijzend naar de zwarte gordijnen die netjes naast de twee ramen waren dichtgetrokken.

"Ja. De eerste persoon die de ruimte in vliegt zal waarschijnlijk voor veel verrassingen komen te staan. We kunnen niet weten wat voor krachtige straling zich daar boven het scherm van onze atmosfeer afspeelt. Ik neem geen enkel risico. Het materiaal van deze gordijnen is Anrad."

"Anrad" was hun afkorting voor de bredere term anradiaphane, een stof die qua uiterlijk en textuur niet verschilde van rubber, maar heel andere eigenschappen had. De samenstelling ervan was hun goedbewaarde geheim, want het was een van zijn recentere uitvindingen waar Steve Bennion bijzonder trots op was. Anrad had de wonderbaarlijke eigenschap dat het de vreselijke gammastralen veel effectiever kon tegenhouden dan lood. Een dun vel ervan, verwerkt in een kledingstuk, was een veiliger bescherming dan een onhandig en onhandig harnas van enkele centimeters lood.

Bennion fronste even. Het noemen van Anrad deed hem denken aan onplezierige dingen. Als de overheid onomkoopbaar was geweest, had hij deze uitvinding allang gepatenteerd. Maar trieste ervaringen hadden hem voorzichtig gemaakt. Al drie keer had hij patenten aangevraagd voor andere belangrijke ideeën en processen, om ze vervolgens afgewezen te zien worden met het korte argument dat hetzelfde idee al een dag of wat eerder gepatenteerd was door de machtige General Atomics Corporation.

Andere onafhankelijke onderzoekers hadden soortgelijke ervaringen gehad - veel te vaak om door toeval verklaard te kunnen worden, ook al had het grote elektronicabedrijf prachtige eigen laboratoria en veel briljante wetenschappers op de loonlijst staan. Bennion was dus tot de conclusie gekomen dat er iets fundamenteel mis was met het octrooibureau. Dit had hem tot geheimhouding gedreven en hem geleerd zijn notitieboekjes geheim te houden. Ironisch genoeg betaalde hij exorbitante licentiekosten aan General Atomics voor het voorrecht om enkele van zijn eigen gestolen uitvindingen te mogen gebruiken!

"Kijk eens beneden rond," zei hij nuchterder, in een poging het onderwerp uit zijn hoofd te zetten. Hij pakte een luik en liet haar zien hoe ze naar beneden kon klimmen.

Onder de vloer van de controlekamer bevonden zich de terugslagcilinders, die ervoor zorgden dat de vloer erboven terugveerde onder zware acceleratie, waardoor de schok van de lancering werd opgevangen. Daaronder bevonden zich de opslagcompartimenten, lucht- en waterrecuperatiemachines en de reservebrandstoftanks. Het motorcompartiment bevond zich helemaal onderin. De stompjes van de aandrijfpijpen staken in deze kamer uit. Daarop was een compacte kleine cyclotron gemonteerd, aangedreven door zijn eigen motor. Het was zijn taak om de cyclotron met geschikte brandstof tot atoomuitbarsting te brengen.

"Nou, schat, je hebt het allemaal gezien," zei Bennion uiteindelijk. "Misschien was ik te optimistisch - ik bouwde het schip voordat de laatste raketbrandstof was klaargemaakt - maar ik weet dat het nu slechts een kwestie van...



Ihre Fragen, Wünsche oder Anmerkungen
Vorname*
Nachname*
Ihre E-Mail-Adresse*
Kundennr.
Ihre Nachricht*
Lediglich mit * gekennzeichnete Felder sind Pflichtfelder.
Wenn Sie die im Kontaktformular eingegebenen Daten durch Klick auf den nachfolgenden Button übersenden, erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Ihr Angaben für die Beantwortung Ihrer Anfrage verwenden. Selbstverständlich werden Ihre Daten vertraulich behandelt und nicht an Dritte weitergegeben. Sie können der Verwendung Ihrer Daten jederzeit widersprechen. Das Datenhandling bei Sack Fachmedien erklären wir Ihnen in unserer Datenschutzerklärung.