Luther The Reforming Treatises of Martin Luther (Annotated)

Enriched Edition. Three 1520 Tracts on Church Reform: Priesthood of Believers, Sacraments Reformed, and Christian Liberty by Faith
1. Auflage 2018
ISBN: 978-80-268-8842-0
Verlag: e-artnow
Format: EPUB
Kopierschutz: 6 - ePub Watermark

E-Book, Englisch, 253 Seiten

'Address to the Christian Nobility of the German Nation' is the first of the three tracts written by Martin Luther in 1520. In this work, he defined for the first time the signature doctrines of the priesthood of all believers and the two kingdoms. After the church made a strong attempt at drawing distinct lines on saying who had authority in the spiritual sphere and its matters. This division of Christians into spheres motivated Luther to write on the 'three walls' the 'Romanists' created to protect themselves from reform. 'Prelude on the Babylonian Captivity of the Church' is a theological treatise, the second of the three major tracts from 1520. In this work Luther examines the seven sacraments of the Catholic Church in the light of his interpretation of the Bible. With regard to the Eucharist, he advocates restoring the cup to the laity, dismisses the Catholic doctrine of Transubstantiation but affirms the real presence of the body and blood of Christ in the Eucharist, and rejects the teaching that the Mass is a sacrifice offered to God. 'A Treatise on Christian Liberty' is the third of Luther's major reforming treatises of 1520. It developed the concept that as fully forgiven children of God, Christians are no longer compelled to keep God's law; however, they freely and willingly serve God and their neighbors. Luther also further develops the concept of justification by faith. In the treatise, Luther stated, 'A Christian is a perfectly free lord of all, subject to none. A Christian is a perfectly dutiful servant of all, subject to all.'

Martin Luther (1483-1546) was a German professor of theology, composer, priest, monk, and a seminal figure in the Protestant Reformation. Luther came to reject several teachings and practices of the Roman Catholic Church. He strongly disputed the Catholic view on indulgences and he proposed an academic discussion of the practice and efficacy of indulgences in his famous Ninety-five Theses of 1517. Luther's refusal to renounce all of his writings at the demand of Pope Leo X and the Holy Roman Emperor Charles V resulted in his excommunication by the Pope and condemnation as an outlaw by the Emperor.

Autoren/Hrsg.

Luther, Martin

E-Artnow

Weitere Mitwirkende

Hatherley, Stellan

Buchheim, C. A.

Steinhaeuser, A. T. W.

Grignon, R. S.

Leseproben

II

Disputation of Doctor Martin Luther on the Power and Efficacy of Indulgences

Table of Contents

October 31, 1517

Amore et studio elucidande veritatis hec subscripta disputabuntur Wittenberge, Presidente R. P. Martino Lutther, Artium et S. Theologie Magistro eiusdemque ibidem lectore Ordinario. Quare petit, ut qui non possunt verbis presentes nobiscum disceptare agant id literis absentes.

In nomine domini nostri Hiesu Christi. Amen.

1. Dominus et magister noster Iesus Christus dicendo 'Penitentiam agite &c.' omnem vitam fidelium penitentiam esse voluit.

2. Quod verbum de penitentia sacramentali (id est confessionis et satisfactionis, que sacerdotum ministerio celebratur) non potest intelligi.

3. Non tamen solam intendit interiorem, immo interior nulla est, nisi foris operetur varias carnis mortificationes.

4. Manet itaque pena, donec manet odium sui (id est penitentia vera intus), scilicet usque ad introitum regni celorum.

5. Papa non vult nec potest ullas penas remittere preter eas, quas arbitrio vel suo vel canonum imposuit.

6. Papa non potest remittere ullam culpam nisi declarando, et approbando remissam a deo Aut certe remittendo casus reservatos sibi, quibus contemptis culpa prorsus remaneret.

7. Nulli prorus remittit deus culpam, quin simul eum subiiciat humiliatum in omnibus sacerdoti suo vicario.

8. Canones penitentiales solum viventibus sunt impositi nihilque morituris secundum eosdem debet imponi.

9. Inde bene nobis facit spiritussanctus in papa excipiendo in suis decretis semper articulum mortis et necessitatis.

10. Indocte et male faciunt sacerdotes ii, qui morituris penitentias canonicas in purgatorium reservant.

11. Zizania illa de mutanda pena Canonica in penam purgatorii videntur certe dormientibus episcopis seminata.

12. Olim pene canonice non post, sed ante absolutionem imponebantur tanquam tentamenta vere contritionis.

13. Morituri per mortem omnia solvunt et legibus canonum mortui iam sunt, habentes iure earum relaxationem.

14. Imperfecta sanitas seu charitas morituri necessario secum fert magnum timorem, tantoque maiorem, quanto minor fuerit ipsa.

15. Hic timor et horror satis est se solo (ut alia taceam) facere penam purgatorii, cum sit proximus desperationis horrori.

16. Videntur infernus, purgaturium, celum differre, sicut desperatio, prope desperatio, securitas differunt.

17. Necessarium videtur animabus in purgatorio sicut minni horrorem ita augeri charitatem.

18. Nec probatum videtur ullis aut rationibus aut scripturis, quod sint extra statum meriti seu augende charitatis.

19. Nec hoc probatum esse videtur, quod sint de sua beatitudine certe et secure, saltem omnes, licet nos certissimi simus.

20. Igitur papa per remissionem plenariam omnium penarum non simpliciter omnium intelligit, sed a seipso tantummodo impositarum.

21. Errant itaque indulgentiarum predicatores ii, qui dicunt per pape indulgentias hominem ab omni pena solvi et salvari.

22. Quin nullam remittit animabus in purgatorio, quam in hac vita debuissent secundum Canones solvere.

23. Si remissio ulla omnium omnino penarum potest alicui dari, certum est eam non nisi perfectissimis, i.e. paucissimis, dari.

24. Falli ob id necesse est maiorem partem populi per indifferentem illam et magnificam pene solute promissionem.

25. Qualem potestatem habet papa in purgatorium generaliter, talem habet quilibet Episcopus et Curatus in sua diocesi et parochia specialiter.

1. (26) Optime facit papa, quod non potestate clavis (quam nullam habet) sed per modum suffragii dat animabus remissionem.

2. (27) Hominem predicant, qui statim ut iactus nummus in cistam tinnierit evolare dicunt animam.

3. (28) Certum est, nummo in cistam tinniente augeri questum et avariciam posse: suffragium autem ecclesie est in arbitrio dei solius.

4. (29) Quis scit, si omnes anime in purgatorio velint redimi, sicut de s. Severino et Paschali factum narratur.

5. (30) Nullus securus est de veritate sue contritionis, multominus de consecutione plenarie remissionis.

6. (31) Quam rarus est vere penitens, tam rarus est vere indulgentias redimens, i. e. rarissimus.

7. (32) Damnabuntur ineternum cum suis magistris, qui per literas veniarum securos sese credunt de sua salute.

8. (33) Cavendi sunt nimis, qui dicunt venias illas Pape donum esse illud dei inestimabile, quo reconciliatur homo deo.

9. (34) Gratie enim ille veniales tantum respiciunt penas satisfactionis sacramentalis ab homine constitutas.

10. (35) Non christiana predicant, qui docent, quod redempturis animas vel confessionalia non sit necessaria contritio.

11. (36) Quilibet christianus vere compunctus habet remissionem plenariam a pena et culpa etiam sine literis veniarum sibi debitam.

12. (37) Quilibet versus christianus, sive vivus sive mortuus, habet participationem omnium bonorum Christi et Ecclesie etiam sine literis veniarum a deo sibi datam.

13. (38) Remissio tamen et participatio Pape nullo modo est contemnenda, quia (ut dixi) est declaratio remissionis divine.

14. (39) Difficillimum est etiam doctissimis Theologis simul extollere veniarum largitatem et contritionis veritatem coram populo.

15. (40) Contritionis veritas penas querit et amat, Veniarum autem largitas relaxat et odisse facit, saltem occasione.

16. (41) Caute sunt venie apostolice predicande, ne populus false intelligat eas preferri ceteris bonis operibus charitatis.

17. (42) Docendi sunt christiani, quod Pape mens non est, redemptionem veniarum ulla ex parte comparandam esse operibus misericordie.

18. (43) Docendi sunt christiani, quod dans pauperi aut mutuans egenti melius facit quam si venias redimereet.

19. (44) Quia per opus charitatis crescit charitas et fit homo melior, sed per venias non fit melior sed tantummodo a pena liberior.

20. (45) Docendi sunt christiani, quod, qui videt egenum et neglecto eo dat pro veniis, non idulgentias Pape sed indignationem dei sibi vendicat.

21. (46) Docendi sunt christiani, quod nisi superfluis abundent necessaria tenentur domui sue retinere et nequaquam propter venias effundere.

22. (47) Docendi sunt christiani, quod redemptio veniarum est libera, non precepta.

23. (48) Docendi sunt christiani, quod Papa sicut magis eget ita magis optat in veniis dandis pro se devotam orationem quam promptam pecuniam.

24. (49) Docendi sunt christiani, quod venie Pape sunt utiles, si non in cas confidant, Sed nocentissime, si timorem dei per eas amittant.

25. (50) Docendi sunt christiani, quod si Papa nosset exactiones venialium predicatorum, mallet Basilicam s. Petri in cineres ire quam edificari cute, carne et ossibus ovium suarum.

1. (51) Docendi sunt christiani, quod Papa sicut debet ita vellet, etiam vendita (si opus sit) Basilicam s. Petri, de suis pecuniis dare illis, a quorum plurimis quidam concionatores veniarum pecuniam eliciunt.

2. (52) Vana est fiducia salutis per literas veniarum, etiam si Commissarius, immo Papa ipse suam animam pro illis impigneraret.

3. (53) Hostes Christi et Pape sunt ii, qui propter venias predicandas verbum dei in aliis ecclesiis penitus silere iubent.

4. (54) Iniuria fit verbo dei, dum in eodem sermone equale vel longius tempus impenditur veniis quam illi.

5. (55) Mens Pape necessario est, quod, si venie (quod minimum est) una campana, unis pompis et ceremoniis celebrantur, Euangelium (quod maximum est) centum campanis, centum pompis, centum ceremoniis predicetur.

6. (56) Thesauri ecclesie, unde Pape dat indulgentias, neque satis nominati sunt neque cogniti apud populum Christi.

7. (57) Temporales certe non esse patet, quod non tam facile eos profundunt, sed tantummodo colligunt multi concionatorum.

8. (58) Nec sunt merita Christi et sanctorum, quia hec semper sine Papa operantur gratiam hominis interioris et crucem, mortem infernumque exterioris.

9. (59) Thesauros ecclesie s. Laurentius dixit esse pauperes ecclesie, sed locutus est usu vocabuli suo tempore.

10. (60) Sine temeritate dicimus claves ecclesie (merito Christi donatas) esse thesaurum istum.

11. (61) Clarum est enim, quod ad remissionem penarum et casuum sola sufficit potestas Pape.

12. (62) Verus thesaurus ecclesie est sacrosanctum euangelium glorie et gratie dei.

13. (63) Hic autem est merito odiosissimus, quia ex primis facit novissimos.

14. (64) Thesaurus autem indulgentiarum merito est gratissimus, quia ex novissimis facit primos.

15. (65) Igitur thesauri Euangelici rhetia sunt, quibus olim piscabantur viros divitiarum.

16. (66) Thesauri indulgentiarum rhetia sunt, quibus nunc piscantur divitias virorum.

17. (67) Indulgentie, quas concionatores vociferantur maximas gratias, intelliguntur vere tales quoad questum promovendum.

18. (68) Sunt tamen re vera minime ad gratiam dei et crucis pietatem comparate.

19. (69) Tenentur Episcopi et Curati veniarum apostolicarum Commissarios cum omni reverentia admittere. 20. (70) Sed magis tenentur omnibus oculis intendere, omnibus auribus advertere, ne pro commissione Pape sua illi somnia predicent. 21. (71) Contra veniarum apostolicarum veritatem qui loquitur, sit ille anathema et maledictus.

22. (72) Qui vero, contra libidinem ac licentiam verborum Concionatoris veniarum curam agit, sit ille benedictus.

23. (73) Sicut Papa iuste fulminat eos, qui in fraudem...