Salt Forboðnir staðir - þrjár erótískar smásögur

1. Auflage 2023
ISBN: 978-87-27-14207-4
Verlag: LUST
Format: EPUB
Kopierschutz: 6 - ePub Watermark

E-Book, Icelandic, Deutsch, 48 Seiten

Hann heldur utan um annað brjóst hennar og nuddar það létt. Geirvörturnar eru harðar. 'Ef ég tek þig fyrst á húddinu, má ég þá ríða þér í framsætinu á eftir?' --- Allt getur gerst á forboðnum stöðum. Í bílstjórasæti strætisvagnsins, á læknastofu rétt handan við þilið þar sem biðstofan er full af óþreyjufullum sjúklingum, á bílaverkstæði rétt eftir lokun. Hvaða forboðnu staði dreymir konu um? 'Djöfull er þetta gott,' stynur Stella, leggur báðar hendur á vélarhlífina og spennir sig upp. Nú lætur hún undan lostanum.. Á bílaverkstæðinu og tvær aðrar sögur um munúð og ástarleiki á stöðum þar sem enginn á von á ævintýrum.

Vanessa Salt er dulnefni rithöfundahjóna sem búa einhvers staðar í Mið-Svíþjóð. Vanessa fær hugmyndir að sögunum í ferðalögum víða um heim þar sem framandi menningarheimar kveikja kynlífsfantasíur hennar. Hún skrifar á léttan og gamansaman hátt um ástríður sem geta vaknað þegar minnst varir.

Autoren/Hrsg.

Salt, Vanessa

Weitere Mitwirkende

Vvv

Leseproben

FORBOÐNIR STAÐIR: Læknirinn - Erótísk smásaga

Hér eru ekkert nema gamlingjar. Gamlir karlar sem staulast um með staf eða göngugrind og eru löngu komnir yfir síðasta söludag. Andfúlar kerlingar, skrukkur með falskar tennur, skeggjaðar kellur og svo þær sem mala endalaust. Uppáþrengjandi pakk sem ávarpar hverja manneskju ýmist með halló eða hvernig hefurðu það. Jafnvel þótt fólk gefi skýrt í ljós að það hafi engan áhuga á samskiptum og felur andlitið á bak við farsímann til að undirstrika það.

Allavega ég.

Auk þess á maður ekki að tala við ókunnuga. Ekki hérna í Uppsölum eða í Stokkhólmi ef því er að skipta. Svoleiðis gerir fólk bara í útlöndum.

„Anna. Er einhver Anna hér?“

Kona í hvítum slopp lítur fram í biðstofuna. Gleraugu. Stutthærð. Hún virðist hafa unnið hérna alltof lengi. Kannski átti hún sér einhvern tíma draum um að vinna á „alvöru“ sjúkrahúsi en komst aldrei lengra en í heilsugæsluna. Þannig fer örugglega fyrir mörgum. Ég get þakkað fyrir að mín skrifstofuvinna hlífir mér við því að góna upp í rassinn á fólki eða gera að sárum daginn út og inn.

Ég hagræði mér á brakandi stólnum og andvarpa. Þetta væri ögn bærilegra ef það væri einhver hleðsla á símanum mínum, en það er ekkert annað í stöðunni en að glápa á þetta fólk úr því að hann er steindauður. Já, líka þessar skrýtnu manneskjur sem ég reyni jafnan að setjast ekki hjá vegna þess að þær góna og hnýsast í það sem þú ert að gera. Þetta fólk hefur nefnilega ekkert annað að hugsa um.

Tvær Önnur rísa á fætur og læknirinn verður að athuga málið nánar og biðja aðra þeirra um að setjast aftur. Meiri háttar drama. Þegar ég ætla að gá hvað klukkan er þá man ég: Síminn. Fjandinn sjálfur.

Þegar önnur Annan er farin inn birtist næsti læknir. Ég stari á hann.

Stari.

Eru virkilega til svona myndarlegir læknar? Sjá þetta hár ... Það er dökkt og úfið eins og hann sé nýkominn inn úr í sumarvindi. Ætli hann greiði sér aldrei? Eða ræður hann bara ekkert við lubbann? Svakalega sexý, svo sannarlega. Og skeggbroddarnir líka. Þeir stinga örugglega ef þú leggur hönd á vangann. Mikið gæti ég hugsað mér að prófa það.

Kassandra, taktu þig á! Manstu hvernig fór fyrir þér þegar þú daðraðir síðast við lækni.

Þá var það Júlía sem eggjaði mig. Spennan í öllum skrokknum. Ég man að ég brosti eins daðurlega og ég gat, að ég togaði blúndubolinn aðeins niður á brjóstin og dillaði mér kannski óþarflega mikið. Ég átti að fá lækninn til að kyssa mig, það var planið. Allt kelerí var óþarfi. Júlía beið eftir mér á biðstofunni.

Ég hef aldrei orðið eins vandræðaleg á ævi minni. Læknirinn kleip í brjóstin á mér af því að ég hafði skáldað upp sögu um að ég hefði fundið fyrir hnút einhvers staðar og um leið lagði ég hönd á vanga hans og ...

Of vandræðalegt.

Að mér skyldi detta í hug að ég kæmist upp með svona lygar. Læknar eru fagfólk. Það voru engar líkur á því að þeir færu að þukla á sjúklingum að óþörfu, ekkert frekar en að ég myndi táldraga einhvern vinnufélaga inni í þvottaherbergi á skrifstofunni. Auk þess er það örugglega bannað. Allt sem er skemmtilegt er bannað.

„Kassandra,“ les maðurinn af blaði. Lítur upp. Vingjarnleg dökk augun mæta mínum.

„Já?“ Svara ég mjórri röddu. Ég þríf veskið upp af gólfinu, rétti úr mér og lagfæri kjólinn. Geng nokkur skref án þess að líta undan. Og tek í útrétta hönd hans.

Þegar ég kem enn nær sé ég að augun eru svört eins og nóttin og lithimnan dökkbrún. Höndin er hlý. En hann brosir ekki. Ætli hann sé alltaf svona alvarlegur eða bara þegar hann talar við mig?

„Marco,“ kynnir hann sig.

„Kassandra,“ svara ég.

„Ég veit. Komdu með mér.“

Ég veit?Mikið geta menn verið góðir með sig.

Hann snýr sér við og gengur á undan mér inn á langan og mjóan gang. Hvítmálaðan að sjálfsögðu. Allt er hvítt á læknastofum. Ég elti og kinka kurteislega kolli þegar við mætum hjúkrunarfræðingi. Á veggjunum hanga málverk. Skórnir skella á gljáandi gólfinu. Nú nemur Marco snögglega staðar, opnar dyr og býður mér inn fyrir.

„Gjörðu svo vel og sestu. Þú getur hengt töskuna þína á snagann ef þú vilt.“

„Takk.“

Hann sest á vínrauðan skrifstofustól fyrir framan tölvu en ég á tréstól fyrir sjúklingana. Hann rýnir þegjandi í tölvuskjáinn. Smellir aðeins með músinni. Skrunar.

Jæja? Ég krosslegg fætur og bíð. Ætlar hann ekki að spyrja mig hvað ami að?

Dagsbirtan berst gegnum rimlagardínur, í gluggakistunni eru pottaplöntur. Lifandi plöntur. Minnismiðar í mörgum litum eru allt í kringum tölvuskjáinn, en á veggnum fyrir aftan hann hanga ýmis skrýtin læknatól. Kannski hlustunargræjur?

„Ertu búin að skoða nóg?“

Ég hrekk við. „Ég var ekki að skoða neitt. Ég er bara að bíða eftir því að við getum byrjað.“

„Fínt.“ Hann horfir stíft í augun á mér. „Þú ert komin til að láta mig athuga einhverja húðbletti, er það ekki?“

„Já.“

„Vegna þess að þú hefur áhyggjur af því að það geti verið krabbamein?“

„Já, er það ekki algengt?“ Ég toga aðeins í lausan spotta í kjólnum og verð að einblína á eitthvað til að ná andanum. „Mér finnst gott að vera í sólinni og ætlaði bara láta athuga þetta til vonar og vara.“

Hann rennir augunum að beru hörundi mínu. Handleggjum, brjóstum, fótleggjum. Þröngur kjóllinn nær rétt niður á mið lærin, ég gat ekki farið í neitt annað í morgun. Tuttugu og átta stiga hiti er ekki beint gallabuxnaveður. Sem betur fer er loftkæling hérna inni.

Hann lítur aftur á skjáinn. „Ég sé það.“

„Sérð hvað?“

„Að þér finnst gott að baða þig í sólinni.“

„Á ég að skilja það sem hrós?“

„Þú ræður.“ Hann slær eitthvað inn og hrukkar ennið. „En mundu samt að það eru ekki allir hrifnir af sólbrúnni húð.“

„Ert þú það?“ Jiminn, sagði ég þetta upphátt?

Hann hættir samstundis að slá á lyklaborðið. „Sýndu...