• Neu
Seaton | Droga do mi¿o¿ci w Outbacku | E-Book | www.sack.de
E-Book

E-Book, Polish, 341 Seiten

Reihe: PublishDrive

Seaton Droga do mi¿o¿ci w Outbacku

Niania
1. Auflage 2026
ISBN: 978-0-9876476-5-8
Verlag: PublishDrive
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection

Niania

E-Book, Polish, 341 Seiten

Reihe: PublishDrive

ISBN: 978-0-9876476-5-8
Verlag: PublishDrive
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection



Callie Young postanowila, ze juz nigdy nie zaufa zadnemu mezczyznie. Odchodzi z pracy prezenterki pogody i decyduje sie przyjac pierwsza posade, która pozwoli jej wyjechac z miasta i uciec od filmiku na TikToku oznaczonego hashtagiem #wrongforecast, który rozbawil caly swiat. Spotkanie z nowym pracodawca, zrzedliwym i apodyktycznym wlascicielem stacji hodowlanej Kilcoy, tylko utwierdza ja w przekonaniu, ze mezczyznom nie mozna ufac. Ku rozpaczy Callie nie powstrzymuje to jednak rosnacego zauroczenia tym trudnym mezczyzna.


Braden nie jest zachwycony elegancka kobieta, która agencja zatrudnienia z miasta przysyla w odpowiedzi na jego desperackie ogloszenie o poszukiwaniu niani. Callie nigdy wczesniej nie wyjezdzala poza miasto, ledwie odróznia byka od krowy mlecznej, a na dodatek jezdzi luksusowym sedanem. Mimo to budzi w nim uczucia, które, jak sadzil, dawno zniknely na zawsze. Czy bolesna przeszlosc i skrywany sekret pozwola Bradenowi ochronic serce i nadal zaprzeczac coraz silniejszym uczuciom do Callie?

Seaton Droga do mi¿o¿ci w Outbacku jetzt bestellen!

Autoren/Hrsg.


Weitere Infos & Material


Rozdzial 2


Posiadlosc Kilcoy – niedziela

Braden Cartwright siedzial przy biurku i wpisywal do arkusza kalkulacyjnego wyniki dzisiejszego wazenia bydla. Przechylil glowe, nasluchujac. Dalby sobie reke uciac, ze uslyszal trzasniecie drzwiami samochodu, choc nie slyszal, zeby ktos wjezdzal na podwórze. Wrócil do komputera, ale zaraz podskoczyl, gdy trzasnely tylne drzwi z moskitiera.

„Jestes tam, Bray?”

Wstal, przeciagnal sie i ruszyl korytarzem do kuchni.

Zamykajac za soba drzwi gabinetu, uslyszal dobiegajace z zewnatrz podekscytowane glosy synów. Zmarszczyl brwi.

„Soph, co sie dzieje? Nie spodziewalem sie was w ten weekend”. Wszedl do kuchni, pocierajac dlonia nieogolona twarz. „Znowu pomylilem terminy?”

Siostra stala przy lodówce i wykladala na puste pólki jedzenie z pelnej lodówki turystycznej.

„Cos sie stalo? Co robisz?” – zapytal, bo wciaz stala do niego tylem.

„Nie. Nie pomyliles terminów. Zapelniam ci lodówke, bo wiedzialam, ze nic w niej nie bedzie. Czym ty sie, do diabla, zywisz, Braden?”

„Mialem za chwile jechac do pubu na stek”.

„Przed czy po wypiciu tego szesciopaku, który tu trzymasz?” Sophie trzymala sie sztywno, a jej ruchy byly gwaltowne i nerwowe. „A potem, po steku i kolejnych piwach, zamierzales przejechac czterdziesci kilometrów po ciemku do domu?”

„Tak, zamierzalem. I co w tym zlego? Musze cos jesc. O co chodzi? Wszystko w porzadku? Chlopcom nic nie jest?”

„Nie, twoim chlopcom nic nie jest”.

„Wiec o co chodzi? Jock przyjechal z toba?”

Sophie zamknela lodówke i odwrócila sie do niego. Pod oczami miala ciemnofioletowe cienie, a jej zwykle usmiechniete usta zacisnely sie w waska kreske.

„O to, ze dla twojego dobra musze byc stanowcza. Nie jest mi latwo to zrobic. Wiele nocy przez to nie spalam”.

„Co zrobic?”

„Przywiozlam chlopców do domu, bo razem z Jockiem przeprowadzamy sie do Innot Springs”.

„Co?” Braden wpatrywal sie w nia oslupialy.

„Jock rezygnuje ze zaganiania bydla helikopterem. Dostal propozycje pracy jako zarzadca posiadlosci”.

„Gdzie, do diabla, jest Innot Springs? Nigdy o nim nie slyszalem”.

„Na plaskowyzu Atherton”.

„Co?! Nie mozecie zabrac chlopców tak daleko!”

„Masz cholerna racje, nie mozemy. To tysiac sto kilometrów na pólnoc i wlasnie dlatego chlopcy sa tutaj. Wrócili do domu. Prawie dwa lata z dala od ojca i wlasnego domu to za dlugo. Dalam ci tyle czasu, ile moglam, Bray, ale pora wziac za nich odpowiedzialnosc, zanim Rory, Nigel i Petie uznaja, ze to ja i Jock jestesmy ich rodzicami. Petie zaczyna mówic do mnie »mamusiu«. Juz dawno powinni byli do ciebie wrócic”.

„Zaraz, chwileczke, Soph”. Braden byl wstrzasniety. Nigdy nie widzial siostry w takim stanie. Zwykle tryskala radoscia; ta rozgniewana kobieta nie przypominala jego wiecznie chichoczacej siostrzyczki.

Choc przeciez nie byla juz taka mala. On mial trzydziesci jeden lat, wiec ona dwadziescia trzy.

„Nie. To ty poczekaj. Wiem, przez co przeszedles, i zrobilam… zrobilismy, bo Jock tez, wiecej, niz ktokolwiek móglby od nas wymagac. Inaczej sie nie da. Gdybysmy zostali w Augathelli, w koncu bys mnie przekonal i chlopcy nadal mieszkaliby z nami. Ja i Jock mamy wlasne zycie, a on postawil mi ultimatum. Albo on, albo chlopcy”. Glos jej zadrzal. „Mam dopiero dwadziescia trzy lata, Bray, i juz nie daje rady. Swoje dwudzieste pierwsze urodziny spedzilam, zmieniajac Petiemu pieluchy”.

Braden przeczesal dlonia wlosy. Nie mógl w to uwierzyc.

„Sluchaj, ja…”

„Nie! Dla odmiany to ty mnie posluchaj. Nie ustapie, chocbys nie wiem co mówil. Minely dwa lata, odkad Julia od nas odeszla”. Glos Sophie znów zadrzal. „Tak, odeszla od nas wszystkich. Nie tylko od ciebie. Od chlopców i ode mnie tez. A my powoli uczymy sie z tym zyc. Nie mozesz wiecznie siedziec tu sam i pograzac sie w rozpaczy, Braden. Zaharowywac sie na smierc, zywic sie piwem i jedzeniem z pubu”. Podeszla do niego i chwycila go za ramie, mocno wpijajac w nie spracowane palce. „Masz tam trzech synów i najwyzsza pora, zebys znów zaczal byc ojcem dla tych cudownych chlopców. Ja juz nie daje rady”.

„Kiedy?” – zdolal wykrztusic. „Kiedy sie przeprowadzacie?”

„Teraz. Jutro przyjezdza firma przeprowadzkowa po nasze meble. Jock niedlugo po mnie przyjedzie. Kent zalatwia nowego pilota na nastepne zaganianie bydla”.

Zanim Braden zdazyl sie odezwac, tylne drzwi sie otworzyly i do srodka wpadlo trzech chlopców, a za nimi trzy szczeniaki.

„Jestesmy glodni, ciociu Soph. Czesc, tato. Zobacz, mamy nowe szczeniaki”. Rory, najstarszy, osmioletni syn, podniósl brzydkiego pregowanego szczeniaka i przytulil go do twarzy. „To Bumper”.

„A mój nazywa sie Tweedle, tato”. Nigel uniósl wysoko jednego z pozostalych szczeniaków. Pisnal, gdy po rece pociekla mu struzka moczu. „Ty maly zasrancu!”

„Nigel, uwazaj na slowa”. Sophie nie odrywala wzroku od Bradena, a najmlodszy, prawie czteroletni Petie podszedl do niej i uczepil sie jej nogi.

Braden przykucnal i odezwal sie spokojnym glosem.

„Kto przytuli tatusia?”

Rory i Nigel rzucili sie w jego otwarte ramiona, ale Petie pozostal na miejscu.

„Dobrze was widziec, chlopaki” – powiedzial, gdy obaj synowie dali mu po mokrym buziaku w nieogolony policzek.

„Wracamy do domu, tato. Bedziemy z toba mieszkac. Moge ci pomagac przy bydle. Nige i ja juz nie mozemy sie doczekac”. Rory mówil z przejeciem, dumny ze swojej waznej roli. „Tylko Petie sie maze. Ale nie martw sie, zaopiekujemy sie nim, jak nie bedziesz mial czasu”.

Braden skinal glowa i przelknal sline, tlumiac wzruszenie. Nie odrywal wzroku od siostry. Ona tez przytaknela, a w jej oczach staly lzy.

„Tak, wracacie do domu”. Odsunal sie od chlopców i wyciagnal rece do Petiego, którego Sophie delikatnie popchnela ku niemu. „Rory, Nigel, idzcie po swoje rzeczy do samochodu cioci Sophie, a potem wybierzcie sobie pokoje. Teraz mieszkamy w tej czesci domu. Jak juz wybierzecie, przeniose wam rzeczy”. Podniósl Petiego i przytulil go do siebie. Lzy zapiekly go pod powiekami, gdy wtulil twarz we wlosy synka, pachnace szamponem dla niemowlat, którym Julia myla glowy dwóm starszym, kiedy byli mali. „No, powiedz mi, syneczku. Ty tez masz szczeniaka?”

„Mam”. Glos Petiego byl jak zawsze chropawy.

„Jak on ma na imie?”

„Ona ma na imie Morela”.

Braden powstrzymal cisnacy mu sie na usta usmiech. „Morela, hmm”. Spojrzal ponad glowa Petiego w oczy Sophie. Znowu skinela glowa i otarla lzy wierzchem dloni.

Chlopcy taszczyli swoje rzeczy z bagaznika camry kombi, a Sophie pomagala Bradenowi scielic lózka w pokoju, który wybrali.

„Wolamy na nia Morelka” – powiedziala. „Latwiej ja tak przywolac z podwórka”.

„Tato, Nigel wyszedl z toalety i zamknal drzwi na zamek, a ja zaraz pekne!” – krzyknal Rory z korytarza.

„Idz do tej w pralni”.

„Petie robi tam kupe!” – zawolal Nigel z lazienki.

„To idz na trawe. Ale tylko ten jeden raz, Rory. Nigel, wez srubokret i otwórz te drzwi”. Braden przewrócil oczami, a Sophie po raz pierwszy szeroko sie usmiechnela. „Nie namówie cie juz do zmiany zdania, co, siostrzyczko?”

„Nie ma szans. Lepiej sie przyzwyczajaj, Bray. Petiemu nadal trzeba pomagac podcierac pupe. Idz do niego, a ja skoncze scielic lózka”.

Braden ruszyl pedem korytarzem, potknal sie o szczeniaka przed pralnia, po czym poslizgnal sie na mokrej plamie przed otwartymi drzwiami toalety.

„Morela sie posiusiala, tatusiu. Ale ja jestem taki grzeczny. Umiem juz sam wejsc na duzy sedes”. Petie patrzyl na niego szeroko otwartymi niebieskimi oczami, tak podobnymi do oczu Julii. „I sam umiem podetrzec pupe”.

„Jestes grzecznym chlopcem”. Braden szybko pomógl Petiemu i postawil go na podlodze. „Idz umyc rece. Zaraz do ciebie przyjde”. Pokrecil glowa, idac za synkiem do lazienki. Wciaz nie otrzasnal sie z szoku i ledwie zauwazyl bloto na podlodze. Pilnowal, zeby Petie porzadnie umyl rece, i szorowal wlasne, gdy z kuchni dobiegl wrzask mrozacy krew w zylach. Z Sophie znalezli sie w drzwiach w tej samej chwili. Nigel siedzial okrakiem na Rorym i okladal go piesciami po klatce piersiowej.

„Skarzypyta!”

„Zlaz z brata i natychmiast idz otworzyc te drzwi do toalety, Nigelu Cartwright!” Braden schylil sie i chwycil Nigela z tylu za kolnierzyk koszulki, starajac sie zapanowac nad gniewem.

Nigel pognal korytarzem, mamroczac cos pod nosem.

„Musisz pilnowac, jak on sie wyraza, Braden. Nie wiem, skad bierze te slowa, ale ostatnio juz pare razy mial za kare kostke mydla w ustach”. Sophie podeszla do lodówki turystycznej i nalozyla na nia pokrywe. „O,...



Ihre Fragen, Wünsche oder Anmerkungen
Vorname*
Nachname*
Ihre E-Mail-Adresse*
Kundennr.
Ihre Nachricht*
Lediglich mit * gekennzeichnete Felder sind Pflichtfelder.
Wenn Sie die im Kontaktformular eingegebenen Daten durch Klick auf den nachfolgenden Button übersenden, erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Ihr Angaben für die Beantwortung Ihrer Anfrage verwenden. Selbstverständlich werden Ihre Daten vertraulich behandelt und nicht an Dritte weitergegeben. Sie können der Verwendung Ihrer Daten jederzeit widersprechen. Das Datenhandling bei Sack Fachmedien erklären wir Ihnen in unserer Datenschutzerklärung.