Smith Fálkinn flýgur

1. Auflage 2025
ISBN: 978-87-27-15842-6
Verlag: SAGA Egmont
Format: EPUB
Kopierschutz: 6 - ePub Watermark

E-Book, Icelandic, Deutsch, Band 1, 470 Seiten

Reihe: Ballantyne fjölskyldan

Árið er 1860 og systkinin Robyn og Zouga Ballantyne eru um borð í bandarísku seglskipi. Eftir áralanga fjarveru er ferðinni heitið á æskuslóðir í Afríku. Þar hyggjast þau leita uppi föður sinn og halda áfram linnulausri baráttu hans gegn þrælahaldi. Á meðan á siglingunni stendur uppgötvar Robyn að skipstjórinn aðhefst hluti sem stríða stranglega gegn lífsgildum hennar og við það vakna blendnar tilfinningar innra með henni. Þegar á land er komið tekur við ósnortin náttúrufegurð, margslungnar persónur og óvænt atburðarás, sem mun reyna á fjölskylduböndin og móta framtíðina. Tilvalin lesning fyrir aðdáendur Kim Follett og Clive Cussler.

Metsöluhöfundurinn Wilbur Smith fæddist í Norður-Ródesíu í Afríku árið 1933. Smith sérhæfði sig í sögulegum skáldskap með ævintýralegu ívafi og var þekktur fyrir einstaklega grípandi frásagnarstíl. Hann gaf út 49 bækur á ferli sínum sem voru þýddar á fjölmörg tungumál og seldust í milljónum eintaka.

Autoren/Hrsg.

Smith, Wilbur

Weitere Mitwirkende

Larsson, Nils

Leseproben

1860

Afríka var út við sjóndeildarhringinn og að sjá eins og ljón sem liggur fyrir bráð, gulbrún og gullin í morgunsólinni og hert af köldum Benguelastraumnum.

Robyn Ballantyne stóð við borðstokkinn og starði á hana. Hún var búin að standa þarna frá því klukkustundu fyrir dögun. Þá hafði enn verið langt í að sæist til lands. Hún hafði þó vitað að það var framundan, skynjað leyndardómsfulla nærveru þess og fundið andardrátt þess, hlýjan og ilmsterkan, verða sterkari en rakur og svalur andvarinn yfir straumnum sem bar skipið áleiðis.

Það var kall hennar, ekki mannsins í útsýnistunnunni á sigluránni, sem varð til þess að skipstjórinn, Mungo St. John, kom hlaupandi úr klefa sínum aftast á skipinu og upp stigann sem lá upp á þilfarið. Og augnabliki síðar ruddust aðrir í áhöfninni fram að borðstokknum þar sem þeir horfðu í land og skvöldruðu. Mungo St. John stóð þó aðeins kyrr í stutta stund. Svo sneri hann sér við og kallaði lágri en skerandi röddu sem virtist berast um allt skipið.

„Verið viðbúnir að taka til hendinni!“

Tippoo stýrimaður rak mennina til starfa með hnýttum kaðli og krepptum hnefum. Í hálfan mánuð hafði ekki rofað til. Hvassviðri og lág, gráblá ský höfðu meinað sjófarendunum að sjá til sólar, mána eða annarra himintungla svo þeim hafði ekki tekist að ákvarða með neinni nákvæmni hvar þeir voru. Samkvæmt staðarákvörðun eftir leiðarbók og áttavita átti skipið að vera um hundrað sjómílum vestar, langt frá ströndinni hættulegu sem var framundan en hún var lítt eða ekki kortlögð og langur hluti hennar óbyggður.

Skipstjórinn var nývaknaður. Þykkt hárið, sem var enn ógreitt, flaksaðist til í vindinum. Kinnarnar voru dálítið rjóðar eftir svefninn en roðann, sem var að nokkru hulinn vegna þess hve sólbrún mjúk húðin var, mátti einnig rekja til þess að hann var í senn reiður og dálítið skelkaður. Þó voru augun skýr og hvítan stakk mjög í stúf við gulflekkótta lithimnuna. Þótt maðurinn bæri það gremilega með sér þessa stundina að hann var bæði dálítið utan við sig og ringlaður gat Robyn ekki annað en undrast yfir því einu sinni enn hve sterk áhrif fylgdu nærveru hans. Þetta var eiginleiki sem var hættulegur og truflandi og hann fyllti hana í senn andúð á manninum og vakti mikinn áhuga hennar á honum.

Hann hafði í skyndi troðið skyrtufaldinum undir buxnastrenginn og klaufin var óhneppt. Brjóstið var dökkt, hárið á því svart og stinnt og húðin mjúk eins og hún hefði verið smurð með olíu. Hún roðnaði er hún sá smáa lokkana því þeir vöktu með henni minningar um morgun einn skömmu eftir að látið hafði verið úr höfn. Það hafði reyndar verið fyrsti morgunninn sem þau höfðu siglt hlýtt og blátt Atlantshafið sunnan 35. gráðu norðurbreiddar. Þá hafði hún orðið að þola mikla þjáningu sem hafði orðið henni tilefni í margar bænir síðan.

Þennan morgun hafði hún heyrt skvett úr fötu á þilfarið fyrir ofan klefann hennar en síðan hafði takturinn í skipsdælunni borist henni til eyrna. Hún hafði staðið upp frá bráðabirgðaskrifborðinu þar sem hún hafði verið að skrifa í dagbókina sína, lagt sjal yfir herðarnar og gengið upp á þilfarið. Glaðasólskin hafði verið en allt í einu hafði hún staðnæmst og starað fram fyrir sig eins og hún ætlaði ekki að trúa sínum eigin augum.

Tveir hásetar höfðu dælt af kappi og tær sjórinn staðið í bunu fram úr dælustútnum. Mungo St. John hafði staðið nakinn undir bununni og teygt fram höfuðið og handleggina. Sjórinn hafði lagt svart hárið yfir andlitið og hálsinn, flatt brjósthárin og streymt niður eftir hörðum magavöðvunum. Um hríð hafði hún staðið sem lömuð og ekki getað tekið augun af honum. Hásetarnir tveir höfðu litið til hennar og glott en haldið áfram að dæla.

Auðvitað hafði hún séð nakinn mannslíkama á líkskurðarborði. Þá hafði hold verið laust við bein, kviðurinn opinn og innyflin á víð og dreif rétt eins og slátrari hefði verið að taka innan úr dýri. Sömuleiðis hafði hún séð menn vafða í lök með hitasótt í sjúkrahúsum, kófsveitta og þefilla og í hálfgerðum krampaflogum á meðan þeir biðu dauðans. Hún hafði aftur á móti aldrei séð heilbrigðan og hraustlegan karlmann og áhrifin af sýninni höfðu verið sterk.

Samhverfa líkamans hafði verið svo fullkomin að hún hafði ekki getað annað en dáðst að henni og réttum hlutföllunum á milli búksins, sterklegra fótleggjanna, breiðra axlanna og mjós mittisins. Þá hafði gljáð á húðina, meira að segja líka þar sem sólin hafði ekki náð að skína á hana. Þarna hafði hún ekki haft fyrir augunum líffærahrúgald að nokkru leyti hulið hári, smánarlegt og í raun og veru dálítið ógeðfellt. Þetta hafði verið sönn karlmennska og um stund hafði henni fundist hún skynja það sem lá að baki frumsynd Evu. Það var eins og hún hefði séð höggorminn og eplið og hún hafði gripið andann á lofti. Svo hafði hann heyrt til hennar, stigið undan bununni og kastað til hárinu svo það hyldi ekki augu hans. Hann hafði séð hana þar sem hún stóð þarna rétt hjá honum og gat ekki tekið af honum augun. Þá hafði hann brosað ögrandi en ekki gert neina tilraun til þess að hylja nekt sína. Sjórinn hafði enn runnið niður eftir honum og það hafði glitrað á hann eins og demanta.

„Góðan daginn, Ballantyne læknir,“ hafði hann sagt. „Getur verið að ég sé eitt af vísindalegum viðfangsefnum þínum?“

Þá hafði henni loks tekist að líta undan og augnabliki síðar hafði hún snúist á hæli og hlaupið aftur niður í litla, loftlausa klefann sinn. Hún hafði búist við því að verða mjög miður sín er hún hafði kastað sér í mjóa kojuna en eftir nokkra stund gerði hún sér ljóst að hún myndi hvorki finna til sektarkenndar né skammast sín. Þess í stað hafði hún fundið til verkjar í brjóstinu en hann hafði aftur gert henni erfitt um andardrátt. Samtímis hafði hún fundið að hana hitaði í andlitið og hálsinn og fann til kitlandi tilfinnningar neðst í honum aftanverðum. Rétt á eftir hafði svo sami hitinn farið um allan líkama hennar og þá hafði hún í skyndi staðið upp og lagst á hnén á gólfinu til þess að biðja um sannan skilning á því hve lágt hún hefði lagst og hve óskaplega slæm kona hún væri. Svipaðra bæna hafði hún að vísu beðið þúsund sinnum á þeim tuttugu og þremur árum sem hún hafði lifað en árangurinn hafði orðið heldur lítill.

Síðan þetta hafði gerst...