Ward | Gabriel i Zo¿za | E-Book | www.sack.de
E-Book

E-Book, Polish, 321 Seiten

Reihe: PublishDrive

Ward Gabriel i Zo¿za


1. Auflage 2025
ISBN: 978-83-977402-1-1
Verlag: PublishDrive
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection

E-Book, Polish, 321 Seiten

Reihe: PublishDrive

ISBN: 978-83-977402-1-1
Verlag: PublishDrive
Format: EPUB
Kopierschutz: 0 - No protection



To nie jest zwykla historia milosna.  


To wspomnienia, które zapalaja iskry, nawet gdy czas próbuje je zgasic.  


To opowiesc o spotkaniu, które zmienia wszystko - o Zolzie, która nie chciala sie zakochac, i o Gabrielu, który sprawil, ze caly swiat nagle mial sens.  


Moze zobaczysz w niej siebie. Moze poczujesz znajomy smiech, znajome lzy, znajome napiecie w sercu.  


A moze po prostu pozwolisz, zeby te slowa Cie porwaly.  

Ward Gabriel i Zo¿za jetzt bestellen!

Autoren/Hrsg.


Weitere Infos & Material


Rozdzial I


Zawsze troche za wczesnie


Nie wiem, dlaczego o nim wciaz pamietam. Minelo przeciez tyle lat, a on nadal wraca – nieproszony, jak zapach lata w srodku listopada. Nagle otwierasz okno, spodziewasz sie tylko mrozu, a tu wali Cie w twarz cieply podmuch i myslisz: o chuj chodzi. No wlasnie.

To nie byla wielka milosc, przynajmniej nie taka, o jakich pisza w ksiazkach. Zero wspólnych zdjec na lodówce, zero kluczy w jednej misce. Nasza historia trwala tak krótko, ze moglabym ja zmiescic miedzy dwiema stronami kalendarza. A mimo to – czuje ja do dzis. Jakby ktos mi ja tatuazem wyryl pod skóra, chociaz nigdy o taki tatuaz nie prosilam.

Bylam Zolza. On tez tak mówil – ale u niego brzmialo to inaczej. Nie jak obelga, bardziej jak kod. Cos pomiedzy „mam Cie dosc” a „nie potrafie bez Ciebie”. I koniec konców, kiedy próbuje sobie przypomniec, kiedy ostatni raz nazwal mnie moim imieniem – nie umiem. Zostala juz tylko Zolza.

Czasem sie zastanawiam, czy to ja zawalilam. Czy od poczatku to bylo skazane na zderzenie, czy po prostu pewne historie maja trwac tylko chwile. Nie po to, zeby byly bezpieczne. Po to, zeby cos w nas zostawic – nawet jesli potem to „cos” boli jak drzazga pod paznokciem.

Zanim poznalam Gabriela, bylam w trakcie najdziwniejszego przejscia – z dziecinstwa, które trwalo jakby o kilka lat za dlugo, do doroslosci, która weszla jak najgorszy gosc: bez pytania, w butach, i z blotem na podeszwach.

Wiosna pachniala kurzem z parkingu, perfumami przyjaciólek i papierosami, które palilam, jakby mialy mi cos wyjasnic. Spoiler: nie wyjasnily.

Mialam osiemnascie/dziewietnascie lat. Zaleznie od dnia – czasem mniej, czasem wiecej. Po trzech latach skonczyl sie mój pierwszy zwiazek. Robert. Dzieciarnia, a jednak na powaznie. Nadal mielismy kontakt, nadal sie spotykalismy. Nie wiedzialam, czy to juz „po”, czy cos jeszcze sie tli. Ale jedno wiedzialam: nie chcialam wracac. I nie chcialam szukac niczego nowego.

Milosci nie bylo w planie.

W planie byly smiechy na osiedlowym parkingu, godziny z przyjaciólkami, wieczorne rozmowy na lawkach, które znaly nasze sekrety lepiej niz wlasne rodziny. W planie bylo udawanie, ze wszystko mam pod kontrola, chociaz wewnetrznie bylam bardziej rozjebana niz kiedykolwiek.

Blok. Male miasto. Wszyscy o wszystkich wszystko wiedzieli. Mieszkalam z rodzicami, dziadkami i wujostwem. Rodzice pracowali – duzo, prawie ich nie bylo. A dom… dom bez nich bywal rózny. Czasem wesoly, czasem glosny. Czasem az za glosny. Z czasem zaczelam rozumiec, ze ten smiech mial posmak alkoholu, a klótnie… ze nie byly „normalne”.

Dziecinstwo? Beztroskie. Az glupio beztroskie. Jakby mózg obudzil mi sie dopiero na osiemnaste urodziny. Dopiero wtedy zobaczylam, co sie dzieje w domu. Co dzieje sie ze mna.

I wtedy po raz pierwszy poczulam, ze nie umiem siebie nazwac.

Bylam Zolza – choc jeszcze nikt tego slowa nie wypowiedzial. Z zewnatrz twarda. W srodku chaos. Czasem za bardzo, czasem za malo. Nigdy po srodku. A ja nie wierzylam, ze ktokolwiek spróbuje sie w tym odnalezc.

Tego dnia jezdzilam z Robertem na dostawy.

Czasem mnie zabieral do pracy — i do dzis nie wiem, po co. Moze po to, zebym sie nie nudzila, moze po to, zebym mu przypominala, ze kiedys bylismy czyms wiecej, a moze po prostu dlatego, ze nie umial mnie jeszcze z siebie wyrzucic. Albo ja jego. Tego tez nigdy nie rozkminilam do konca.

W aucie bylo duszno. Pachnialo pizza i cichym napieciem. Takim, które niby nie istnieje, a siedzi miedzy siedzeniami jak niewidzialny pasazer. Rozmawialismy jak przyjaciele, ale kazde slowo mialo w sobie cos z niedokonczonego zdania. I kazde bylo jak „pssst” przypominajace, ze jeszcze niedawno bylo inaczej.

Zblizaly sie wakacje. To byl ten czas, kiedy dzien konczyl sie dopiero po dwudziestej drugiej, a ludzie nagle stawali sie bardziej otwarci. Jakby slonce odklejalo z nich warstwy, które zima przyklejali na twarz.

Wieczorem miala sie odbyc impreza urodzinowa White’a.

Wiedzialam, ze tam bede — i wiedzialam, ze nie chce isc sama. Najblizej bylam z Maxem, moim przyjacielem, którego znalam najlepiej z calej ekipy. Reszte chlopaków kojarzylam glównie przez Roberta i White’a. Nie bylam „ta od Roberta” w pelnym znaczeniu, ale tez nie bylam kompletnie anonimowa. Balansowalam gdzies pomiedzy — niby chcialam byc tylko krzeslem w rogu, a i tak zawsze na mnie patrzyli. Moze dlatego, ze juz mnie znali. A moze dlatego, ze bylam ta jasna, szczupla blondynka z dlugimi wlosami, która Ciezko zignorowac. Czasem nawet wbrew sobie.

Dopytywalam Roberta, czy dojedzie po pracy. Nie chcialam wchodzic pierwsza. To nie byl strach, raczej ten dziwny dyskomfort bycia sama dziewczyna w meskim swiecie. Paradoksalnie, wlasnie w meskim gronie czulam sie zwykle swobodniej. Mialam wiecej kumpli niz kolezanek. Ale tamtego dnia bylo inaczej. Sama siebie nie ogarnialam. Nie wiedzialam, czy chce blyszczec, czy raczej przykleic sie do sciany.

I wtedy przyszla ta mysl: a moze ja po prostu nigdy nie wiedzialam, kim jestem.

Nie wiedzialam tez jeszcze, ze tego wieczoru po raz pierwszy zobacze jego.

I ze to, co sie wydarzy pózniej, bedzie smakowalo inaczej niz wszystko, co znalam do tej pory.

Imprezy nigdy nie byly dla mnie czyms naturalnym. Jasne, potrafilam zartowac, smiac sie, wciagac w rozmowy. Z boku wygladalam pewnie, nawet za bardzo. Ale w srodku mialam zawsze przygotowany plan awaryjny: krzeslo przy scianie, droga ewakuacyjna, opcja „znikam w piec sekund”. Wieczna gotowosc do ucieczki.

Tego wieczoru mialam ochote sie wycofac, ale nie zrobilam tego. Zostalo tylko wziac gleboki oddech, poprawic wlosy, udawac, ze to nic takiego — i zapukac do drzwi.

Male mieszkanie, kilkanascie osób, salon. White — jubilat, rozchwytywany na wszystkie strony. Usmiechnelam sie, wreczylam prezent, przytulilam go i od razu skierowalam sie do salonu.

Max siedzial na kanapie, wyprostowany, z butelka piwa w dloni. Gadal z dwoma chlopakami. Usiadlam obok, rzucajac krótkie „hej”. Tylko przy nim moglam nie udawac.

Z drugiej strony kanapy i przy stoliku krecili sie ludzie, których znalam z widzenia, kojarzylam z ekipy Roberta, albo kompletnie nie znalam. Wszyscy rozluznieni, glosni, pewni siebie. Ja — z moim pancerzem, który zawsze w takich chwilach zsuwal sie szybciej, niz bym chciala. I modlilam sie, zeby nie spadl do konca.

Bylam tam troche jako Blanka.

A troche jako „ta od Roberta” — i to bolalo mocniej, kiedy zobaczylam, ze jednak nie wszystkich znam osobiscie.

Robert w tym srodowisku byl kims. Uliczny rysownik, undergroundowy raper. Razem z Whitem jarali sie tym swiatem — bitami, slowami, bazgrolami na scianach i wersami, które mialy byc jak ciosy. Po naszym rozstaniu Robert napisal dwa kawalki. Niby nie wprost,z imienia ale jednak — bylam w nich Ja.

Nie bolaly. Ale zostawialy slad.

Kto wiedzial, ten wiedzial.

I gdzies po dwudziestej pierwszej, kiedy pokój juz kipial od smiechu i muzyki, polecial jeden z tych utworów.

Zamarlam.

Spojrzalam na Maxa.

– Serio? – powiedzialam cicho, prawie bez emocji, ale na tyle wyraznie, zeby uslyszal.

Max wzruszyl ramionami. Moze lekko sie usmiechnal.

– Nie sluchaj. Daj spokój.

Niby nic. Ale mialam wrazenie, ze wszyscy wiedza. Ze teraz to Ja jestem ta, o której sie rapuje. Ta, której historia juz nie nalezy tylko do niej.

Nie wiedzialam jeszcze, ze za chwile ktos zupelnie obcy zacznie pisac nowa — ze mna w srodku.Wciaz rozmawialam z Maxem, choc w glowie juz dawno odlecialam. Slowa lecialy, ale moje mysli krecily sie wokól tego, co wlasnie polecialo z glosników. Tekst, którego niby nie chcialam sluchac, a który rozlewal sie po mnie jak lepki syrop, którego nie da sie zmyc. Bylam wkurzona. Na Roberta, na siebie, na to, ze w ogóle mnie to jeszcze rusza. Nie chcialam czekac na niego. A czekalam.

I wtedy — nagle — po ukosie od kanapy pojawil sie On.

Jakby sie wylonil z innego kadru. Obcy, a jednak od razu jakby na swoim miejscu. Chlopak w moim wieku, moze tylko odrobine starszy. Krótkie szorty, hawajska koszula, pufa pod nim, jakby od dawna byla dla niego zarezerwowana. Przysiadl sie, pochylil do przodu — niby do nas, do mnie i Maxa — ale patrzyl tylko na mnie.

– Ej, wiesz, ze to o Tobie, co? – rzucil. I ten usmiech. Nie przesmiewczy, nie nachalny. Niebezpiecznie szarmancki.

Mial niebieskie oczy. Takie, które wbijaly sie w Ciebie z lagodnoscia i pewnoscia siebie naraz. I wkurzajace bylo to, ze wcale nie wygladal, jakby musial sie starac.

Spojrzalam na Maxa. W glowie: kto to kurwa jest i co on gada?

Na glos:

– Tak. Dzieki za info.

Myslalam, ze odejdzie. Ze to jakis suchar na wejscie. Ale nie.

Pochylil sie jeszcze blizej.

– Wiesz, ze Rust nie przyjdzie? – powiedzial. Rust, czyli Robert. Wiecej osób znalo go pod ksywka niz pod imieniem.

– Powiedzial, ze bedzie po pracy – odpowiedzialam twardo, choc w srodku mialam ochote wstac i wyjsc.

– To sie zalózmy – rzucil. –...



Ihre Fragen, Wünsche oder Anmerkungen
Vorname*
Nachname*
Ihre E-Mail-Adresse*
Kundennr.
Ihre Nachricht*
Lediglich mit * gekennzeichnete Felder sind Pflichtfelder.
Wenn Sie die im Kontaktformular eingegebenen Daten durch Klick auf den nachfolgenden Button übersenden, erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Ihr Angaben für die Beantwortung Ihrer Anfrage verwenden. Selbstverständlich werden Ihre Daten vertraulich behandelt und nicht an Dritte weitergegeben. Sie können der Verwendung Ihrer Daten jederzeit widersprechen. Das Datenhandling bei Sack Fachmedien erklären wir Ihnen in unserer Datenschutzerklärung.