Woolrich Czarna ¿cie¿ka strachu

1. Auflage 2022
ISBN: 978-87-28-12581-6
Verlag: Saga Egmont
Format: EPUB
Kopierschutz: 6 - ePub Watermark

E-Book, Polish, 68 Seiten

Eve Roman mia?a do?? cierpie? w ma??e?stwie z sadystycznym gangsterem Eddiem. Zapowiedzi? lepszego ?ycia u boku kochanka Billego Scotta mia? by? do niej wyjazd do Havany. Niestety idylla niewiernej ?ony i jej nowego partnera nie trwa?a d?ugo.W zat?oczonym kuba?skim barze dosz?o do brutalnego zabójstwa: Eve zgin??a raniona ciosem ostrego no?a... Kto by? w?a?cicielem no?a znalezionego przy martwej kobiecie? Czy Scott udowodni? swoj? niewinno?? i wyszed? z opresji dzi?ki wsparciu tajemniczej kobiety?,,Czarna ?cie?ka strachu' z 1944 r. to pe?na zwrotów akcji opowie?? o m??czy?nie, który za wszelk? cen? pragnie uwolni? si? od ci???cych na nim podejrze? i unikn?? ?mierci z r?k szefa. Na motywach tej ksi??ki w 1946 r. powsta? film pt. ,,The Chase' w re?yserii Arthura Ripleya. Ta powie?? to lektura idealna dla mi?o?ników mistrzowskiego suspensui kina gangsterskiego z lat 40-tych XX wieku. -Cornell George Hopley-Woolrich (ur. 4 grudnia 1903 w Nowym Jorku - zm. 25 wrze?nia 1968 tam?e) to ameryka?ski pisarz ?ydowskiego pochodzenia znany bardziej jako Cornell Woolrich lub pod pseudonimami William Irish i George Hopley. Studiowa? dziennikarstwo w Columbia University, gdzie w 1926 r. napisa? swoj? pierwsz? powie?? pt.'Cover Charge' porównywan? do dzie? F. S. Fitzgeralda. Krytycy literatury uznali Woolricha za czo?owego twórc? powie?ci suspensowej, za? wielbiciele jego twórczo?ci mawiali, ?e to ,,Hitchcock s?owa pisanego' lub ,,Edgar Allan Poe XX wieku'. Wiele jego opowiada? kryminalnych i powie?ci z gatunku noire fiction lub mystery thriller doczeka?o si? ekranizacji. Na mocy testamentu Woolricha jego maj?tek szacowany na 850 tysi?cy dolarów przeznaczono na stypendia dla m?odych pisarzy oraz studentów dziennikarstwa w Columbia University.

Cornell George Hopley-Woolrich (ur. 4 grudnia 1903 w Nowym Jorku - zm. 25 wrze?nia 1968 tam?e) to ameryka?ski pisarz ?ydowskiego pochodzenia znany bardziej jako Cornell Woolrich lub pod pseudonimami William Irish i George Hopley. Studiowa? dziennikarstwo w Columbia University, gdzie w 1926 r. napisa? swoj? pierwsz? powie?? pt.'Cover Charge' porównywan? do dzie? F. S. Fitzgeralda. Krytycy literatury uznali Woolricha za czo?owego twórc? powie?ci suspensowej, za? wielbiciele jego twórczo?ci mawiali, ?e to ,,Hitchcock s?owa pisanego' lub ,,Edgar Allan Poe XX wieku'. Wiele jego opowiada? kryminalnych i powie?ci z gatunku noire fiction lub mystery thriller doczeka?o si? ekranizacji. Na mocy testamentu Woolricha jego maj?tek szacowany na 850 tysi?cy dolarów przeznaczono na stypendia dla m?odych pisarzy oraz studentów dziennikarstwa w Columbia University.

Autoren/Hrsg.

Woolrich, Cornell

Weitere Mitwirkende

Pniewski, Dariusz

Leseproben

ROZDZIAL I 

Wreszcie dotarlismy na miejsce. Mialem wrazenie, ze dorozkarz nie wiedzial, gdzie ma jechac, i krazyl po okolicy w nadziei, ze w koncu jakos uda mu sie trafic. Kazdy z nich tak robil. Za to kon ciagnacy pojazd wiedzial, gdzie sie zatrzymac. Byl tu wiele razy. Dorozkarz odwrócil sie i spojrzal na nas badawczo. Stalismy przed jakims barem. Otwieral sie na ulice, dlatego juz przed wejsciem mozna bylo ocenic, ze lepiej wyglada z zewnatrz niz w srodku.

— Co to? — zaczalem.

— „Speluna Joego”, knajpa — odparl i dodal: — Wielka atracción.

Cisnelo mi sie na usta pytanie: „Jestes ich naganiaczem, czy co?”, ale dalem sobie spokój.

Obok mnie siedziala ona. Spojrzalem na nia i zapytalem: — Masz ochote tam zajrzec?

Z poczatku nie chciala. — Sadzisz, Scott, ze pokazywanie sie w takim miejscu jest dla nas bezpieczne?

— Pewnie, ze tak. Jestesmy w Hawanie, a nie w Stanach. Myslisz o nim? Przeciez tutaj go nie ma.

Usmiechnela sie do mnie. To byl jeden z tych usmiechów, od których robilo sie goraco.

— Oby tak bylo — odrzekla. — Powinnismy raczej pójsc do hotelu i dobrze zamknac drzwi.

Pomyslalem: „No jasne! A na dodatek wyrzucic klucze”. Mialem na to ochote i to nie z powodu czlowieka, którego sie obawiala. Powiedzialem jednak cos innego:

— W koncu wyslal ci radiogram z zyczeniami szczescia — próbowalem ja uspokoic.

— Wlasnie dlatego sie boje — odparla. — Nie napisal przeciez, co uwaza za szczescie.

— Daj spokój, przeciez jestem z toba — powiedzialem cieplo. Znów sie usmiechnela. Tym razem usmiech byl przygnebiajacy. — Tak, jestesmy razem — odpowiedziala — ale umrzec mozemy tylko raz.

Podalem jej reke. Kiedy tak stala przez chwile, wydawalo mi sie, ze bije od niej blask, który oswietla cala ulice niczym pochodnia. Zdziwilo mnie nawet, ze nie dostrzegalem refleksów swiatla na otaczajacych nas, ciemnych scianach. Cala byla ubrana na bialo, odpowiednio do tutejszego goracego klimatu i nastroju nocy. Jej sukienka... To byla chyba satyna. Lezala na niej tak, jakby material zostal rozpylony na ciele i potem do niego przysechl. Wrazenie zaklócala mysl, ze wszystko, co miala na sobie, dostala od niego. Kazdy jej ruch wywolywal falujace blyski wysylane przez kolczyki, pierscionki, bransoletki i lancuszki.

Juz gdy sie ubierala w kajucie, zapytalem, dlaczego zaklada na siebie az tyle bizuterii. Moje zdziwienie wzroslo po tym, co powiedziala: — Wiesz, Scotty, czasami w nocy te cacka mówia do mnie. Leze w ciemnosci i slysze je. Kazde po kolei przemawia piskliwym glosikiem. Szepcza: „Pamietasz, kiedy mnie dostalas? Pamietasz to?”, albo: „Pamietasz, ile cie kosztowalam? Pewnie, ze to  pamietasz”. Dzieje sie tak az do czasu, kiedy nie moge juz wytrzymac. Dopóki nie zatkam sobie uszu. Wówczas wydaje mi sie, ze wariuje.

Zapytalem ja o to ponownie, gdy lódz dobijala do brzegu. — Wiem, ze wybieramy sie do miasta, ale czy nie sadzisz, ze za duzo na tobie blyskotek?

— Mialabym je zostawic w kajucie, kiedy jestesmy w porcie? — odparla.

— Przeciez moglas oddac je do sejfu na statku...

Zaczela rozpinac jedna z bransoletek. — Jesli chcesz, wyrzuce je wszystkie. Wszystkie! Natychmiast!

Nie zartowala. Widzialem, jak nerwowo zaciska dlon na krawedzi lódki. Delikatnie rozluznilem jej reke.

Mysle, ze sama nie wiedziala, dlaczego wlozyla na siebie cala te bizuterie. Chyba bylo to cos w rodzaju prowokacji. Klejnoty, które dostala od niego, mialy cieszyc oko innego mezczyzny.

Zaplacilem dorozkarzowi, po czym weszlismy do zapchanej knajpki. Ludzie stali az na ulicy. Na zawieszonym wysoko na scianie malym balkonie tloczyla sie orkiestra. W gaszczu cial wypelniajacych knajpke trudno bylo nawet dostrzec bar. Tylko widoczna ponad glowami gosci wneka pozwalala sie zorientowac, gdzie jest.

Zaglebilem sie w tlum pierwszy, torujac dla niej droge. Przez caly czas nie puszczalem jej reki. Dalej bylo jeszcze ciasniej. Tlum rozdzielil nas na chwile. Ludzie gnietli sie jak sardynki w puszce. Nareszcie sie przecisnelismy. Ktos wlasnie odchodzil od baru i udalo nam sie wcisnac w chwilowo wolna przestrzen. Tyle ze musielismy zmiescic sie w miejscu, które wczesniej zajmowala jedna osoba. Zupelnie nam to nie przeszkadzalo: przylgnelismy do siebie scisle. Zamówilem dwa drinki.

Stalismy tak blisko siebie, ze aby ja pocalowac wystarczylo, bym zlozyl usta. No i to zrobilem.

— Wszystko w porzadku? — zagadnalem.

Rzucila mi w odpowiedzi jeden z tych usmiechów. — Jestem w twoich ramionach, trzymam twoja dlon. Mogloby tak zostac do konca swiata, Scotty. Niech tak juz bedzie...

— Wiesz, przypomnialas mi o zabawnej rzeczy — odparlem cicho. — Kiedy bylem maly, wierzylem, ze gdy sie o czyms czesto mysli, wówczas to sie spelnia. Ciagle troche w to wierze.

Wokól nas utworzyl sie pulsujacy zyciem krag osób, które chcialy cos sprzedac albo pokazac nam miasto. Wszyscy mówili jednoczesnie, brzeczeli jak muchy zamkniete w butelce. Proponowali a to paryskie perfumy sprowadzone z Brooklynu, to znów cichy pokoik do wynajecia lub tez niezly wybór kartek pocztowych, takich, których nie wysyla sie do domu. Ale my bylismy calkowicie zatopieni we wlasnym swiecie i nie zwracalismy uwagi na te wrzawe.

Ona jednym haustem opróznila pól szklanki, potem znowu usmiechnela sie do mnie w ten sposób. — Mam nadzieje, ze tak od razu nie uderzy mi do glowy.

Ktos dotknal mojego ramienia. Wlasciwie w tym scisku trudno bylo rozeznac, czy mojego, czyjej. W tlumie kazda czesc ciala wydawala sie nalezec do kilku osób. Oboje sie odwrócilismy.

Jakis Kubanczyk walczyl z tlokiem i staroswieckim aparatem na statywie.

— Moze pani i señor zyczyc sobie zdjecie? Mozna pokazac znajomym w Anglii — powiedzial...